Totalitarismos e Galicia

Aproveito estas datas do nadal para repescar un artigo que publiquei o ano pasado onde falo dos totalitarismos e da sua lectura en Galicia:


Totalitarismos e Galicia


O pasado 23 de agosto comemorouse en toda Europa, ainda que principalmente no leste do continente, o Día das vítimas do comunismo e dos demais totalitarismos. Interésame a estes efectos analizar a diferente percepción que do comunismo hai, en primeiro lugar,  nos paises que foron gobernados por reximes ditatoriais comunistas, en segundo lugar, nos paises de longa traxectoria democrática e en terceiro lugar nos paises, que como o noso, teñen unha curta traxectoria democrática e que anteriormente estiveron sometidos a ditaduras de corte fascista ou autoritario de dereitas. 

O grande engano de José Blanco

Recupero un artigo publicado en Galicia Confidencial no verán e que agora ven ao caso pola recente inauguración da liña do Tren de Alta Velocidade entre A Coruña e Ourense: 

O grande engano de José Blanco

Di o xornal fetén da socialdemocracia española na sua editorial do 12 de xullo: "Blanco ha demostrado lo que era obvio para cualquiera: que se puede actuar en política con solvencia sin ser obligatoriamente registrador de la propiedad o abogado del Estado y ser un buen gestor de infraestructuras públicas sin necesidad de ser ingeniero de caminos". Non son dos que cre que é imprescindible un alto nivel formativo para ser un bo político pero se a referencia é a do balance de xestión do señor Blanco ao frente do ministerio de Fomento estaria obrigado a mudar de opinión pese ao que poida dicir o "prestixioso" xornal madrileño cunha prepotencia e falta de argumentario inexcusables en aras do dogma igualizador do inigualable que ten a esquerda.


ler o resto do artigo

Nova Executiva Local en Tui de Converxencia XXI

A agrupación local de Converxencia XXI ven de reunirse na súa última asemblea celebrada o pasado día 23 de novembro no Parador de turismo San Telmo. Da mesma saíron elixidos os novos cargos que configurarán a executiva local da formación galeguista e liberal en Tui. Así pois, os novos encargados de impulsar este proxecto vangardista e rexenerador da política galega no concello onde naceu son:

Daniel González Álvarez, secretario local.
Eduardo Freiría Martínez, secretario de prensa.
Diego Santos Ferreira, secretario de acción xuvenil.
Carlos Vázquez Padín é membro nato da executiva local pola súa dobre condición de concelleiro e de membro da Executiva Nacional.



Daniel González, novo Secretario Local

Discurso de @carlosvpadin nos mitins das xerais

Boas noites queridos amigos converxentes. Era necesario que Converxencia XXI estivese nestas eleccións xerais, e era necesario por unha cuestión de responsabilidade cos nosos afiliados, simpatizantes,  votantes e con todos os cidadáns deste País, na parte que nos tocaba, non podiamos permitir que o 20N non estivese nos colexios electorais a papeleta da forza que Galicia precisa para gañar o futuro.

Os converxentes somos persoas que cremos en que Galicia necesita un  proxecto político propio que consiga mudar o rumbo da política no noso País. Unha forza centrada que introduza  novidades no, ata agora, inmobil e anticuado panorama político galego. Unha forza cuxo único fin sexa o progreso das persoas, o progreso dos galegos.  Unha forza con visión de longo prazo e que cre que a máis xenuina fonte de prosperidade é a liberdade.

Os galegos temos que tomar as nosas propias decisións e construír, todos xuntos, o noso futuro nun marco de respecto e tolerancia. Temos que ser responsábles dos nosos éxitos e dos nosos fracasos. Mais isto só é  posíble se Galicia conta cos mecanismos de decisión adecuados. Só así poderemos entre  todos construír un futuro de ilusión e esperanza. Sen escusas. Sen vitimismos. Europa é o contexto do noso futuro como individuos e como pobo. Europa ten que  consolidarse como o prototipo da sociedade aberta e global, coa que Converxencia XXI está profundamente comprometida desde este recanto do vello continente. O noso  galeguismo europeísta motiva a nosa confianza nunha Europa integrada e diversa.  
 
En Converxencia XXI afirmamos que son as persoas nunha sociedade libre as que co seu esforzo e emprendemento xeran prosperidade para eles mesmos e para os outros. As sociedades atenazadas polo  servilismo están abocadas ao fracaso, nelas a sumisión e o clientelismo substitúen, aos méritos e ao traballo útil. As sociedades subvencionadas non  son as dos homes libres.

O Goberno debe realizar o seu papel creando o marco axeitado para que se  desenvolva a iniciativa individual. Esta é unha transcendental labor, xa de por si difícil e  complicada. Mais non é o Goberno quen innova e quen crea riqueza. Non son as  subvencións a sectores ineficientes as que xeran progreso. Non é a defensa dos 4 privilexios de certos grupos o que produce xustiza. É a interacción de individuos libres  procurando o seu propio beneficio a que consegue un mundo mais xusto e próspero.

E sentimos o deber de estar o vindeiro 20 de novembro nos colexios electorais precisamente porque somos a única forza que nestas eleccións representa o modelo da democracia liberal do centro e do norte de Europa, e non podiamos faltar  xa que é precisamente a falta de forzas que propoñan este modelo á nosa sociedade o que explica a grave decrepitude dos estados do sul de Europa, que pesima e irresponsablemente xestionados por  socialistas e conservadores estámos atravesando unha crise de dramáticas consecuencias.

Conservadores e socialistas, que acapararon e acaparan cotas case absolutas de poder en España teriannos que explicar que é o que fixeron tan mal para que só aqui de entre todos os estados membros da OCDE  teñamos un desemprego de máis do 20% e un desemprego xuvenil do 45%. Algo terán eles que ver cando son os que gobernan o estado e a inmensa maioria das autonomias, incluindo Galicia, desde hai xa case trinta anos. Dirannos que a crise é mundial para tratar de esquivar as suas responsabilidades o que non nos dirán é que aqui temos unha taxa de desemprego que multiplica por 4 á dos paises do norte e do centro de Europa.

E como eles non nolo van explicar vamolo ter que explicar nós; conservadores e socialistas gobernan en Galicia e España co propósito principal, diría que na prática, único, de fomentar e protexer os seus propios intereses e aos grupos de interese que lles son afins, é escandalosa a connivencia duns e doutros coa banca ou os sindicatos por só mencionar dous grupos de presión que fan todo o posible para condicionar a gobernación na defensa dos seus intereses, ainda que a protección destes intereses acaben por prexudicar ao conxunto da cidadanía, incluindo por suposto aos propios traballadores.

O estado español está próximo da quebra porque gasta moito máis do que ingresa e PSOE e PP recortaron e recortarán onde a eles menos lle doe e non onde aos cidadáns menos nós doe, en lugar de eliminar as deputacións, de concentrar concellos, de eliminar delegacións dos gobernos centrais. Sabedes que faráns os do PSOE e PP?

Pois farán tres cousas: subirnos os impostos, baixar as pensións e recurtar en servizos básicos como educación e sanidade e todo isto para non recurtar onde terian que facelo, para non recurtar as suas inmensas e custosísimas redes clientelares de millares de persoas afins, colocadas en postos políticos improdutivos que non aportan nada á cidadanía pero que si aportan aos intereses partidistas de PP e PSOE. 

Dicia o outro dia Rajoy no debate con Rubalcaba, para xustificar o papel das deputacións en relación a cando el presidia a de Pontevedra: “yo inauguraba la luz en los pueblecitos de Pontevedra”, e dicia isto como proba da suposta utilidade das deputacións, cando calquera persoa con dous dedos de frente sabe que ese servizo poderia asumilo a Xunta ou, ainda mellor, que fusionando concellos pódese incrementar a eficiencia no uso dos recursos públicos e que eses concellos fusionados poderian dotarse a si mesmos deses servizos con menor carga para os contribuintes.

E ainda que non está ben presumir compre afirmar con modestia, mais con firmeza, que Converxencia aporta esa valentia que tan necesaria é nos tempos dificiles que atravesamos e que lles falta ás outras formacións políticas, porque hai que ser valente para estar nestas eleccións e porque hai que ser valente para propor a supresión das deputacións e a concentración de concellos, e nos facémolo porque sabemos que é imprescindible para garantir a sustentabilidade das contas públicas.

O estado español é o único caso en Europa onde se superpoñen unha estrutura centralizada (a provincial)  e unha descentralizada (a autonómica). Por exemplo, Franza é un modelo centralizado e Alemaña, que lembremos que é o pais mais forte da UE é un estado moi descentralizado, e este é precisamente o noso modelo, o modelo federal alemán. Que dicir dos concellos, Portugal, por exemplo, ten 308 concellos e Galicia 316, isto é ineficiente e insustentable, pero só Converxencia XXI se atreve a dicilo.

Converxencia XXI representa a mellor versión do sentidiño galego, e a mellor versión das políticas públicas postas en prática con éxito probado no centro e no norte de Europa, non só defendemos a traslación do sistema federal alemán, nomeadamente na sua vertente fiscal, onde os lander son os encargados da recadación de impostos, tamén propomos o modelo austriaco de relacións laborais e o modelo sueco do cheque sanitario e educativo.

Converxencia XXI é un  partido galego novo, moderno e  innovador. Un partido  constituído por cidadáns de a pé movidos pólo desexo de construír unha Galicia  de persoas  prósperas  e libres. Unha Galicia na que todas as persoas poidamos desenvolver o noso potencial no marco adecuado e no que ninguén se sinta excluído.

Agora ben, a vida é azarosa e os mercados tamén producen excluídos, vítimas do infortunio.  Algunhas políticas redistributivas e de seguros poden corrixir os  avatares do destino. Resolver as contradicións entre estas e os incentivos fornecidos polo mercado é unha das transcendentais tarefas ás que se enfronta unha sociedade libre.

O seguros sociais cumpren o importante labor de protexer aos individuos dos caprichos  da fortuna. O noso espírito de equidade e xustiza comprométenos completamente  cos obxectivos do Estado do Benestar. Mais non desde unha perspectiva dogmática,  obcecada e conservadora, mesmo reaccionaria, e si desde unha perspectiva aberta e innovadora que abre os nosos ollos a novas alternativas, métodos e solucións que permitan un mellor funcionamento do Estado do Benestar.

Cremos que é posíble mellorar os mecanismos de decisión social e organizar a nosa  sociedade dun xeito mais eficiente e xusto, para sentar as bases da prosperidade individual e colectiva. Cremos en que temos que levar adiante este ideal desde a nosa condición de galegos no marco dunha Europa integrada e diversa.


Remato apelando a que non vos deixedes enganar pola patraña do chamado voto útil, que en realidade é o máis inútil de todos, xa que o votante emite unha mensaxe distinta do que prefire en realidade, e por tanto, nas futuras citas electorais, o sistema e os políticos poderán seguir actuando como si ese votante non tivera voz, dado que en realidade non a tivo.

O único voto realmente útil é o voto realizado por unha opción política que responda ás preferencias e necesidades do votante. O único voto útil é o realizado a favor de quen lle saia das narices ao votante, con total e absoluta independencia de calquera outra consideración.

O único voto útil é o realizado por unha forza política que se pareza ao votante, aceptando que na confrontación política esa opción pode ser ou non maioritaria, pero que o auténtico democráta aceptará os resultados cando sexan adversos, e tamén os aceptará cando a súa escolla sexa maioritaria. Só que, en ese caso, as medidas políticas que tomará a súa escolla política serán as que considere máis axeitadas para os seus intereses persoais, sociais e colectivos.

Remato pedíndovos o voso voto, o día 20, votade á forza das novas ideas, á forza que Galicia necesita para avanzar na historia, votade Converxencia XXI! Moitas grazas! 

Petición de voto para o 20N

Converxencia XXI afronta a vindeira xornada electoral con serenidade e ilusión, a sensación imperante entre os converxentes é a do deber cumprido. O domingo 20 de novembro temos a oportunidade de votar polas novas ideas, pola liberdade, pola responsabilidade e por Galicia. O vindeiro domingo co noso voto edificamos unha alternativa ao tripartidismo imperante, co noso voto facemos novos camiños. Votar a Converxencia XXI é dar a resposta que os tempos demandan, a resposta que nos achega á responsabilidade, á competencia e ao rigor do centro e do norte de Europa.

Remato pedíndovos o voso voto, o día 20, votade á forza das novas ideas, á forza que Galicia necesita para avanzar na historia, o día vota Converxencia XXI! Non te defraudaremos!




Por unha Galicia meritocrática

Lia hai pouco que hai duas vias de mellora individual que poden percorrer as persoas, por un lado a via do nepotismo, amiguismo, compadreo, ou enchufismo, e por outro lado a via da meritocracia, en determinados paises. Aqueles paises cuxo modelo está sendo posto en ridículo por esta crise, predomina a primeira via de ascenso social, neses Paises, dentro do noso continente, os paises do sul, non importa demasiado o brillante, traballador e innovador que sexa un, ou mesmo chega a importar en negativo, xa que os méritos obxectivos dun individuo poñen ante un espello a mediocridade dos que deben a sua posición aos amiguismo, ao servilismo ou mesmo ao apelido o que fai que ese individuo destacado sexa apartado.




Non hai paises exclusivamente nepotistas nen exclusivamente meritocráticos, pero si hai paises predominantemente nepotistas e predominantemente meritocráticos, un exemplo do primeiro tipo seria Grecia, onde basta ver que  duas familias apelidadas Papandreu e Karamanlis levan décadas mandando no País para darse conta da falta de mobilidade social e do pouco que nesa sociedade axudan os méritos a progresar e do custo que para o País ten ese modus operandi. Un exemplo de sociedade meritocrática serian as do centro e norte de Europa e outros paises con culturas similares; Angela Merkel é filla dun pastor protestante e Obama naceu nunha familia de clase media.

Galicia é un País moi predominantemente nepotista ou amiguista, e iso explica moitos dos nosos problemas, un deles o feito de que o diferencial salarial entre universitarios e non universitarios é dos mais baixos da OCDE xa que non é o título o que determina en maior medida a colocación e conseguinte salario dunha persoa senón a sua rede persoal, o nepotismo tamén explica que o nivel medio humano e académico dos que se ven forzados a emigrar fóra de Galicia neste momento é comparativamente moi elevado, este perverso fenómeno dificulta enormemente o progreso social, políco e económico do País.

O modo nepotista e amiguista de concebir as relacións políticas e económicas explica tamén eventos realmente grotestos, vimos hai uns días como a web de Xornal de Galicia era literalmente borrada do mapa, o seu editor, Jacinto Rey, decidiu abandonar a edición en papel no verán, o que desde un punto de vista empresarial era perfectamente comprensible, xa que neste momento implantar un xornal nun mercado en franca regresión como o da prensa en papel rozaba o imposible, pero despois toma un decisión que só se pode entender desde a dinámica do compadreo co poder político, esta decisión é abandonar a versión en internet, versión que ocupaba o cuarto lugar entre as webs informativas en Galicia, e que fora viable durante nove anos antes de sair en papel, teria sido comprensible un redimensionamento da redación pero non a eliminación.

Quedan poucas dúbidas de que o señor Rey decidiu facer o que os axedrecistas chaman gambito, sacrificar unha peza pequena, por exemplo un peón, neste caso o Xornal, para salvar unha peza moito máis valiosa, por exemplo unha torre ou unha dama, neste caso a construtora San José que está moi necesitada dunha boa relación co PP para seguir recibindo adxudicacións de obra pública que como todo o mundo sabe neste País, non son demasiado limpas.

Para contentar a quen dentro de menos dun mes gobernará España con case total probabilidade non bastaba nen sequera con liquidar a edición electrónica, era necesario mesmo eliminar todo rastro de todas aquelas novas e artigos críticos co PP de internet, estamos perante un exemplo dun servilismo total ante un poder que se sabe que se exercerá con total arbitrariedade. Con todos os defectos e virtudes que puidera ter Xornal é dificilmente discutible que era entre os medios críticos co poder conservador o de máis audiencia e polo tanto, o que máis dano podia facer aos conservadores centralistas do Partido Popular.

Só nun País onde o amiguismo e o intercambio de favores é lei, se explica que un Xornal de capital privado tivese como orixe e fin decisións políticas, xa que se Xornal morreu polo PP, tampouco podemos esquecer que naceu polo BNG. É o compadreo do editor con Quintana e moi probablemente a concesión dos muiños o que está na orixe da saida en papel e é a foto de Rajoy nun barco de narcotraficantes na ria de Arousa o que plausiblemente decide a saida do director José Luis Gómez e o peche do medio. Alguén me pode explicar como demo pode progresar un País que funciona asi?

Outro bo exemplo da Galicia amiguista é o do IGAPE, lembro a percepción que tiñamos hai dez anos varios alumnos da escola de negocios de Caixanova, de que o IGAPE servia en realidade para financiar e axudar ao empresario que xa estaba establecido e en moi poucos ou ningún caso servir para que agromasen novas realidades empresariais no noso País. A «operación campeón» alimenta esa percepción do IGAPE como medio para axudar aos «amigos» que ao mesmo tempo e como contrapartida axudarán aos partidos políticos do statu quo a que nada cambie.

Mencionarei un terceiro exemplo, o das caixas de aforro e as remuneracións multimillonarias dos seus incompetentes xestores, só nun Páis nepotista alguén pode estar mais de trinta anos nun posto de responsabilidade sen dar explicacións a ninguén, como os directivos das caixas galegas, os tres partidos do statu quo formaban parte do consello de administración das duas caixas, e da entidade fusionada, sabían portanto as remuneracións e as indemnizacións que a alta dirección tiña fixadas, e calaron por amiguismo, porque había devolución de favores, o financiamento dos partidos, dos negocios paralalelos necesarios e das institucións que gobernaban.

PP, PSOE e BNG alimentan e alimentanse dunha serie de grupos de presión e de lobbies nunha relación amiguista de defensa de intereses, tratando de garantir coa sua forma de actuar nepotista a sua permanencia nun poder que só traballa para os intereses das suas organizacións e dos seus amigos e en ningún caso para facilitar o marco meritocrático que a nosa sociedade e calquera sociedade precisa para progresar, só se facilitamos as condicións para que na nosa sociedade as persoas poidan progresar en base aos seus méritos teremos futuro, só se logramos dar o salto dunha sociedade nepotista a unha meritocrática teremos futuro.

Converxencia XXI representa na política galega o xérmolo dunha concepción meritocrática da nosa sociedade que pula por emerxer, un partido formado por xente libre e comprometida co País, mentres a Galicia amiguista, dominante neste momento, non nos vai facilitar as cousas, os tres de sempre saben que entre eles son alternancia pero que Converxencia pode chegar a ser unha alternativa que ubique a Galicia á altura dos paises máis avanzados do mundo, pero isto non lles interesa, están máis cómodos nunha rexión acomplexada e atrasada do confin de Europa, o próximo 20N a nosa papeleta estará nos colexios electorais, con só dous anos de vida seremos, á marxe do BNG, o único partido galego con presenza, tivo moito mérito o traballo dos nosos afiliados que conseguiron 4.000 firmas, un 40% mais das necesarias para que os cidadáns poidan escoller nos colexios electorais unha opción xenuinamente progresista, a opción da meritocracia e das novas ideas, a opción que Galicia precisa para gañar o futuro.

Apertura de oficina municipal

Despois de moito insistir desde o inicio do mandato, conseguiuse finalmente que o alcalde nos entregase as chaves do local que nos correspondia no concello como grupo da oposición, os outros tres grupos da oposición tiñano desde o anterior mandato pero nos ao ser novos tivemos que pedilo unha ducia de veces e ata que se incluiron as seguintes preguntas presentadas por escrito para o anterior pleno ordinario o alcalde diciame que si, que nos correspondia local pero facia todo o contrario, no mellor estilo do seu antecesor Rocha. Estas son as preguntas que se lle presentaron nese pleno:   



1. Porque ainda non contestou ou noso escrito presentado por rexistro de entrada o 20/07/2011 no que se lle solicitaba a concesión dun local para o grupo mixto, formado exclusivamente por Converxencia XXI?

2. Cre que é de recibo que só o noso grupo municipal careza neste momento de local para desenvolver as suas tarefas no concello?

3. Cre que a sua falta de resposta é compatible con esa política de man tendida que vostede prometeu no seu discurso de investidura como alcalde?

4. Cando ten pensado contestar a nosa petición?


Desde o momento no que tivemos local decidiuse que era fundamental marcar presenza física o máis regular posible no concello, polo que marcamos un horario de atención ao público que fose compatible co feito de non estar liberado para a actividade política, os luns de 8:30 a 10:30 estarei ali para atender a quen me precise.

Varios son os temas que marcarán a axenda política local nos próximos meses, o centro de saude, os problemas co rio Tripes, o cobro indebido dalgúns impostos municipais, o Plan Especial de Protección do Casco Histórico, etc

Queroto lembrar que estamos a disposición dos tudenses no correo tui@converxencia.eu , e nos nosos perfis locais nas redes sociais, www.facebook.com/converxenciatui http://twitter.com/converxenciatui






Converxencia XXI estivo presente na Diada Nacional de Catalunya, convidada por Convergència Democràtica de Catalunya (socio maioritario de Convergència i Unió). Tiven a oportunidade de asistir en representación de C.XXI, e intercambiar impresións sobre a actualidade política con Artur Mas, President da Generalitat de Catalunya, quen felicitou a tódolos converxentes e animóunos a seguir traballando por Galicia.

O sábado 10 de setembro, pola noite, Carlos Vázquez Padín foi convidado a unha cea por Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), onde compartiu mesa con ilustres da política catalá como Oriol Pujol (voceiro de CiU no Parlament de Catalunya), Josep Rull (secretario da mesa do Parlament) ou Joaquim Fon (primeiro tenente de alcalde de Barcelona).
O domingo 11, participei na ofrenda floral perante o monumento a Rafael Casanova e posteriormente tivo ocasión de xantar cos representantes do Partido Nacionalista Vasco (PNV) que asistiran á Diada Nacional de Catalunya: Belen Greaves e Pedro Azpiazu.



É xusto lembrar que a Fundació Catalunya i Democracia (think tank de CiU) apoiou a entrada da Galidem (think tank de C.XXI) como membro de pleno dereito do European Liberal Forum, convertíndose no primeiro ‘laboratorio de ideas’ da história de Galicia homologado a nivel internacional nunha determinada familia ideolóxica, neste caso a liberal. Esta é unha das causas das boas relacións entre ámbalas dúas forzas.

Entrevista na Radio de Tui o 16/09/2011

Entrevista que me fixeron con motivo dos cen primeiros dias de goberno municipal, na entrevista tamén se tocan temas relacionados con Converxencia XXI e a situación económica.






Entrevista a Carlos V. Padín na Radio Municipal de Tui o 16/09/2011

Constitución ou lei do funil?

Estes días estase organizando un rebumbio fenomenal en relación á reforma da Constitución Española (C.E.), eu persoalmente concordo coa limitación constitucional do défice pero penso que a C.E. ten que ser sometida a unha reforma moitísimo mais ampla para reformar de cabo a rabo a estrutura territorial do estado e unha estrutura institucional controlada por unha partitocracia que domina de forma transversal os tres poderes do estado (o executivo, o lexislativo e o xudicial), e resúltame grotesco que algo que o PP e o PSOE consideraban hipocritamente sagrado e inmutable como a Constitución sexa reformado agora pola via express e sen consultar aos cidadáns. Resulta simpático, ainda que a min non me sorprende, escoitar ao BNG defendendo con uñas e dentes a soberania española, xa que é evidente que a reforma ven imposta desde Alemaña e nas circunstacias actuais non deixa de ser tranquilizador para calquera cidadán sensato que Alemaña detente certo nivel de soberania sobre a moi pouco fiable España da partitocracia turnista de PSOE e PP.

En relación á cuestión do défice o rexime partitocratico que nos domina perpetrou o tipo de trapallada á que tan habituados nos teñen PSOE e PP, co obxectivo evitar que a reforma os comprometa de verdade a unha política seria e responsable de recurte da débeda e do gasto público, que debería estar baseada principalmente en reformas en profundidade de reorganización do entramado institucional español, coa supresión das deputacións e a concentración masiva de concellos, así como a redución da administración autonómica e especialmente da central, o que afectaria de cheo ás redes clientelares e políticas de ambos partidos que viven a custa do País e que é o que realmente lles preocupa e non a cohesión social da que falan, de feito só hai un camiño sustentable para poder manter a sanidade e a educación tal e como as coñecemos e ese camiño pasa por eliminar moitos millares de postos de “colocados” de PP e PSOE que nada aportan á sociedade, polo tanto e para asegurarse a defensa do seu benestar, que nada ten a ver co benestar do conxunto da sociedade, o que fan é fuxir como poden dun compromiso concreto, unha cifra concreta e remiten a concreción de cifras a un compromiso de lei orgánica que tampouco é vinculante de facto xa que ademais de conter unha enumeración de excepcións poderá ser sometida a revisión por calquera das duas partes (é dicir o PP ou o PSOE) no 2015 e no 2018, en definitiva, moito teatro para unha mera declaración de intencións que non compromete praticamente a nada.

Neste momento pedirlle aos mercados financeiros que se fien de España é como pedirlle a Tito Vilanova que se fie de Mourinho e a consecuencia lóxica desta zarzuela mal interpretada que non obriga a case nada, será o aumento da prima de risco, o ridículo é espantoso, PP e PSOE son conminados desde Alemaña a fixar un límite máximo de defice na Constitución, debeu pensar Merkel na sua inxenuidade, que farian como Alemaña e serian serios e responsables marcando un criterio claro a cumprir como se fixo na Constitución Alemana, pero en España con demasiada frecuencia quen fai a lei fai a trampa, como veremos a continuación.

Na teoría do estado moderna a Constitución é o piar dun sistema legal dun estado e un texto obxectivo ao que se deben someter por igual todos os poderes do propio estado e os seus cidadáns, as democracias liberais, grupo ao que supostamente debería pertencer España, teñen como un dos seus principios básicos a igualdade perante a lei. Temos ademais moitos exemplos de como a partitocracia turnista española, PSOE e PP, mencionan con moita frecuencia a Constitución Española do 1978 como se dun texto sacro e inamovible se tratase, ten a sua lóxica que sexan precisamente as forzas conservadoras da nosa sociedade, as forzas que non queren que o seu statu quo privilexiado resulte afectado, os que sempre parecen agarrarse como un cravo ardendo a un texto legal con cada vez mais síntomas de envellecemento e obsolescencia sobre o que os menores de 51 anos non puidemos opinar co noso voto por sermos naquela altura menores de idade ou non ter ainda nen nacido.


Pero todo o anterior con ser moi grave é moito menos grave que o carácter real que hoxe ten o uso ou “interpretación” que se fai da Constitución Española e que a convirte nunha verdadeira lei do funil, ancha para o rexime partitocrático (PSOE e PP) e moi pero que moi estreitiña para todos os demais. Poñamos algún exemplo, o artigo 3.1 “El castellano es la lengua española oficial del Estado. Todos los españoles tienen el deber de conocerla y el derecho a usarla” todos sabemos que o cumprimento deste artigo se leva estritamente, sen embargo o 3.3 “La riqueza de las distintas modalidades lingüísticas de España es un patrimonio cultural que será objeto de especial respeto y protección”, este outro punto, pola contra, pasase con moitísima frecuencia, especialmente en Galicia, polo arco do triunfo sen que iso teña nengunha consecuencia negativa para quen o fai.Vaiamos a outro exemplo sobre o que versara o que resta do artigo, a partitocracia española decidiu na recente reforma da Lei Orgánica de Réxime Electoral Xeral (LO.R.E.X.) contradecir varios principios constitucionais para limitar as posibilidades de escolla electoral e política dunha cidadania cada vez máis decepcionada con eles, non fose ser o demo, pensarían eles, que todas as barreiras tramposas para os novos partidos que xa tiñan establecido, como a distribucion de lugares onde colocar publicidade para a campaña (Art 56 L.O.R.E.X.), a utilización dos medios públicos reservada case en exclusiva á partitocracia (Art 59 a 67 da L.O.R.E.X.) e os reparto dos subsidios públicos aos partidos pensado para financiar exclusivamente á partitocracia (Art. 121 a 134 da L.O.R.E.X.), non fosen suficientes para garantir que o chiringuito do que viven a custa dos contribuintes e a corpo de rei (nunca mellor dito) estivese blindado da libre concorrencia electoral, introducen na reforma o artigo 169.3 que coloca unhas condicións que anteriormente non existian para a presentación de candidaturas dificultando enormemente o dereito de sufraxio pasivo (dereito a ser elixido sancionado no artigo 13,3 CE) dos cidadáns que non se integran nun dos partidos que xa ten presenza nas cortes, a pesar do que di o artigo 9.2 da CE “Corresponde a los poderes públicos promover las condiciones para que la libertad y la igualdad del individuo y de los grupos en que se integra sean reales y efectivas; remover los obstáculos que impidan o dificulten su plenitud y facilitar la participación de todos los ciudadanos en la vida política, económica, cultural y social.” esas novas condicións só lle son exixidas aos partidos que non teñen neste momento presenza nas cortes o que contraven frontalmente os principios de remoción de obstaculos para facilitar a participación do que fala o mencionado artigo da CE.

Se cadra algún pensa que isto se pode resolver cun recurso de inconstitucionalidade, pero a non ser que se lle ocurrise presentalo aos mesmos que aprobaron a lei, algo bastante improbable, xa que só os que ditan leis inconstitucionais poden presentar recursos de inconstitucionalidade, Art 162.1.A CE “Están legitimados para interponer el recurso de inconstitucionalidad, el Presidente del Gobierno, el Defensor del Pueblo, 50 Diputados, 50 Senadores, los órganos colegiados ejecutivos de las Comunidades Autónomas y, en su caso, las Asambleas de las mismas.”

O mencionado artigo 169.3 da L.O.R.E.X. exixe a presentación de avais do 0,1% da circunscripción, insisto, só para os partidos extraparlamentarios, e a estas alturas (30/08/2011) os afectados pola norma ainda non coñecemos os requisitos exactos que deben cumprir eses avais ainda que é previsible que serán leoninos polo simple feito de que serán os que crearon ese artigo para limitar o pluralismo democrático os que o interpreten, asi de simple e dramático, cunhas eleccións a menos de tres meses ainda non está claro os requisitos de recollida deses avais?, pois non, a Xunta Electoral Central dixo que non emitiria unhas instruccións ata setembro, no Art. 9.1 da L.O.R.E.X. podemos observar como é tamén a partitocracia de forma indirecta quen controla este organo hipoteticamente imparcial de forma directa (5 vocais son designados polo congreso) e indirecta (8 vocais do Tribunal Supremo designados polo Consello Xeral do Poder Xudicial) non fai falta dicir que o CXPX está composto por 9 vocais designados polo PP, outros tantos polo PSOE e cadanseu por CiU e PNV.

É dicir, a partitocracia lonxe de traballar no perfeccionamento, aprofundamento e melloramento do sistema democrático e de liberdades, contribue a deterioralo cada vez máis, blindándose ainda que para iso teña que pisotear a democracia, o pluralismo, a igualdade perante a lei, varios dos artigos da Constitución e o que faga falta, e os que teñen que xulgar se todo isto é un despropósito ou non tamén son eles, a partitocracia española está debilitando a democracia e a liberdade ata uns extremos que cada vez nos situan máis fora dos estándares europeos e occidentais.

Todos os medios de resposta pacífica a este e outros atropelos teñen que ser postos en marcha pola cidadania que queira defender a democracia e a liberdade, animo desde aquí aos lectores a enviar o pre-aval que se recolle na web www.yoavalo.org desde onde varias formacións extraparlamentarias, entre elas Converxencia XXI, recollemos datos de contacto de cidadáns dispostos a defender o pluralismo e a democracia contra os golpes de estado incruentos que PSOE e PP perpetran, esperemos que algún dia os gnomos lles gañemos aos trolls, depende da cidadanía. 

Proposta de Executiva para o II Congreso


Esta é a composición da proposta de Executiva Nacional que presentarei ao refrendo dos afiliados no II Congreso. Estou convencido de que esta executiva suporá un enorme salto cualitativo na historia do partido, tanto porque duplica os seus membros, dos cinco actuais pasa a dez, apurando o máximo contemplado nos estatutos, como pola clara definición das funcións e atribucións de cada un dos seus membros o que redundará sen nengunha dúbida no crecemento cada vez máis firme e na consolidación da forza política que Galicia precisa para gañar o futuro, as funcións definidas son aquelas que se consideraron necesarias para o fortalecemento humano, ideolóxico, estratéxico, comunicacional e económico do proxecto. O equipo que presento está escollido en base aos criterios da meritocracia, implicación, compromiso, confianza, capacidade e idoneidade persoa-función, cando fundei o partido en 2009, só coñecia a unha destas nove persoas que me acompañan na lista.

Secretario xeral – Carlos Vázquez Padín
Secretario de organización, expansión e xurídico – Xosé Febrero
Secretario de finanzas e coordenacion electoral – Antonio Pérez
Secretario de comunicación externa, compras, publicidade e merchandising – Xosé Luis Reza
Secretario de afiliación e simpatizantes – Gabriel Masid
Secretario da executiva e de comunicación interna – Javier Abad
Secretario de relacións internacionais – Anxo Lodeiro
Secretario de formación e coordenación coa GALIDEM – Fernando del Rio
Secretario de eventos – Garcilaso de la Vega
Secretario de internet e coordenación estudantil– Mateo Santiago Franco


Avala a Converxencia XXI para as Xerais


O PP e o PSOE promoveron unha reforma da Lei Orgánica de Réxime Electoral Xeral que obriga ós partidos sen representación nas Cortes do Estado a presentar os avais correspondentes ó 0,1 % do censo electoral de cada circunscripción de cara ás Eleccións Xerais do 20 de Novembro.
A Executiva Nacional de Converxencia XXI tomou a decisión de sumarse á iniciativa “Yo Avalo” co obxectivo de recoller os datos suficientes de cidadáns dispostos a avalar as nosas candidaturas nas catro circunscripcións galegas.
Cada persoa só pode avalar unha candidatura da provincia na que estea censado. Trátase dun rexistro que cumpre coa Lei de Protección de Datos e que non supón un compromiso de voto, é dicir, avalar a Converxencia XXI non implica a obriga de votarnos posteriormente:
Agradecemos o aval e a sua divulgación:


Galicia Hoxe: bágoas de crocodilo



Pero, porque non compraban o único diario que estaba escrito en galego os nacionalistas de esquerdas que tanto presumen de que lles preocupa o idioma? Porque non o compraban a pesar de que neste momento tiña unha liña editoral desde a esquerda á estrema esquerda?, o artigo máis destacado deste domingo era un de Beiras que ocupaba a terceira páxina completa, o máis dereitoso que vin foi o de Ceferino Diaz, deputado do PSOE no congreso, tamén vin un suplemento chamado Altermundo que se preguntaba polo comezo dunha revolución anticapitalista, ademais tamén colaboraba habitualmente Carlos Callón, presidente da Mesa ou Antón Losada, coñecido spindoctor da esquerda, etc. Desde logo un produto máis adaptado ao afiliado medio do BNG ou mesmo do PSOE que a min.

Todo isto abona a miña tese de que o que lle importa realmente ao nacionalismo marxista é a sua concepción sectaria da realidade e non o carácter nacional de Galicia, teño para min que a explicación está no sectarismo do mundo da esquerda nacionalista galega que por ser o GH propiedade dun grupo mediático conservador, preferían e prefiren comprar xornais integra ou maioritariamente en castelán por ser estes editados por empresas que eles consideran que son máis achegadas á esquerda, o que mostra con moita claridade cal é a sua xerarquia entre esquerda e Galicia, agora din, como se ese xornal que nunca compraron e case nunca leron lles importase moito, que é unha lástima a perda de GH, que a língua está en perigo e que a culpa é da Xunta por non subsidiar aos medios en galego, en definitiva parecerán tan desolados como se fosen lectores do periódico desaparecido.

O fracaso de Galicia Hoxe é unha alegoria do fracaso ao que están conducindo a Galicia as duas ideoloxias que explican, na miña opinión, o noso atraso, non só o fracaso do marxismo galego, senón tamén o fracaso cara o que nos leva a Galicia conservadora que coa sua política intervencionista encamiñada a fortalecer o seu control social e político á custa do diñeiro dos contribuintes, deu e dá orixe a proxectos como este que tivo a sua orixe nos subsidios á prensa e non nun plantexamento de mercado viable, calquera que coñecese este Pais sabería que o groso do mercado “interesado” en ler en galego non compraria un medio do grupo Correo tivese a liña editorial que tivese, calquera que coñecese este País tamén sabía que a Galicia centralista, fose está conservadora ou socialista e que vota PP ou PSOE, non tiña nen o máis mínimo interese ou mesmo capacitación para ler en galego, entón, ulos lectores para facer o proxecto viable?

O señor Feijóo e compañía son moi listos, din que son moi “austeros” cando lles interesa finiquitar algo que non é viable e que lles interesa que morra, pero son moi despilfarradores e intervencionistas cando o que é inviable é da sua comenencia que sexa viable, como algunha da prensa afín que tampouco le case ninguén, cabeceiras que todos sabemos que existen pero que non coñecemos a ninguén que as lea hai como mínimo un par delas neste País escritas en castelán e están sostidas igualmente con diñeiro público pero non acaban de quebrar, porque será?. Algúns manipularán desde a esquerda dicindo que Feijóo é liberal cando o liberalismo é oposto á concesión de privilexios e ás discrecionalidades e arbitrariedades baseadas en inconfesables intereses de parte ás que o presidente da Xunta nos ten tan habituados.

No sector dos medios de comunicación temos un exemplo moi claro do dano que o exceso de intervencionismo público compartido polos tres partidos con representación no Horreo lle fai ao noso País, creando ineficiencia e pobreza, controlando a opinión pública co diñeiro que os cidadáns que conformamos a propia opinión pública aporta cos seus impostos, deteriorando a calidade da nosa democracia pola falta de control do poder político por parte dunha prensa independente, levando a plantexamentos empresariais que non merecen tal nome xa que non dependen para a sua viabilidade da habilidade ou intelixencia dos seus xestores e do mercado libre senón do amiguismo e de que a liña editorial teña contente ou non ao poder, xusto o papel contrario ao que nas sociedades máis prósperas do mundo xoga a prensa, onde a dinámica de mercado exixe control ao poder para vender.

Os xestores do medio tamén teñen moita culpa, tiveron unha ocasión de ouro para lanzar un S.O.S despois da quebra de Vieiros e da Nosa Terra dicindo a todos os que se arrepiaban coa queda deses medios que eles, GH precisaban de vender para ter sustentabilidade como xornal, lástima, teriamos visto a reacción dos que agora derraman bágoas de crocodilo. Cabe preguntarse se este País ten bimbios para manter sen subsidios un medio diario en papel escrito integramente en galego, non están dispostas un 10% das 50,000 persoas que acudimos á mais multitudinaria das manifestacións de Queremos Galego a comprar diariamente un xornal en galego? A experiencia indica que non, só me resta preguntarme se empresarial e xornalísticamente se fixeron ben as cousas nos proxectos fallidos como única posible explicación que compre ainda descartar para a falta de resposta dos lectores.

Agora toca pasar pasar páxina, nunca mellor dito, non perder o tempo en analisar os nosos fracasos colectivos do pasado, porque hai tantos que non fariamos outra cousa, e pensar en que facer no futuro, facer máis e falar menos, eis a transformación que o País precisa, a prensa en papel tenderá a desaparecer cos anos, e hai que ir pensando en facer da necesidade virtude para posicionarse ben en internet, tiremos a moral imprescindible, a responsabilidade é a clave, se algo nos importa temos que promocionalo, compre tamén seguir pedindo que se eliminen por completo as axudas públicas a toda a prensa como único medio para contarmos cunha prensa libre e crítica co poder, e a crítica que compre facerlle á Xunta do PP para inflixirlle o dano político que merecen é a crítica da sua arbitrariedade tramposa no uso do diñeiro público, esa crítica pode facerlle un dano transversal, mesmo no seu electorado, a crítica de que é moi austero, ademais de ser falsa, só logrará reforzalo e a de que quere atacar ao galego, sendo certa, só deixará moi autosatisfeitos aos “defensores do galego” que nunca compraron o único xornal en galego. 

Perigosa Polarización



Xa me teño pronunciado sobre o movimento 15M no meu blogue, coincido con eles na necesidade da reforma da lei electoral, na eliminación de privilexios da clase política, na necesidade dunha separación efectiva de poderes e no reforzamento das liberdades cidadás, é dicir, coincido co 15M na parte na que está francamente influido polo liberalismo, e no que coincidiría calquera demócrata liberal europeo, o que exclue aos “conservadores disfrazados de liberais do PP” pero non comparto as suas diagnoses sobre a crise económica e as suas solucións xa que están claramente influidas polo paradigma marxista de análise, en resumo coincido na parte política pero non na económica.

O movimento 15M pon de manifesto que o nivel de fartura ao que está chegando unha parte importante da mocidade coa oligarquía partitocrática socialista e conservadora que controla o País comeza a ser moi alto. Estou convicto de que o stablishment faria moi ben en tomar nota e emprender as reformas estruturais encamiñadas a relexitimar un sistema político que cada vez está menos lexitimado.

Unha das reivindicacións sobranceiras do movimento 15M e unha das poucas onde os acampados de Madrid lograron o consenso é a reforma da lei electoral, unha reforma neste sentido xunto coa eliminación de certos privilexios e a separación efectiva de poderes podería bastar para reformar a actual partitocracia latina española ata que comece a parecerse a unha democracia liberal europea. Pero, alguén se imaxina a PP ou a PSOE eliminando as deputacións coa cantidade de adeptos colocados que teñen nelas?, e concentrando concellos para reducir custos?, e eliminando o senado onde colocan aos que lles estorban para que non protesten?, alguén se imaxina a PP e a PSOE eliminando os privilexios da clase política? ou castigando o absentismo dos parlamentarios cunha diminución do salario como lle pasaria a todo fillo de veciño cando falta  ao traballo sen xustificación?

O PP e o PSOE son hoxe conglomerados de intereses persoais e de defensa de determinados lobbies que son os que á sua vez os axudan a permanecer ou a alcanzar o poder, son duas maquinarias ao servizo exclusivamente de si mesmas, dos seus obxectivos de poder e dos intereses, por espurios que estes sexan, das miles de persoas que teñen colocadas nas administracións, empresas de todos os tamaños que viven de adxudicacións públicas máis ou menos fraudulentas e de determinados lobbies, as grandes empresas construtoras, bancarias e enerxéticas saben que están protexidas da concorrencia polos dous partidos, o PSOE alimenta e aliméntase do lobby dos sindicatos e o PP alimenta e aliméntase do lobby católico, por só mencionar algún dos grupos de presión que están detrás de todas e cada unha das decisións dos dous grandes partidos.

Se partimos da hipótese que a situación social non tenderá senón a agravarse como mínimo nos próximos dous anos, ainda que non sexa máis que polo feito de que a duración da crise española, é falso que a crise sexa mundial, a crise é só dos PIGS (paises latinos europeos) vai facer que os subsidios de desemprego se vaian esgotando, se temos en conta que España supera a arrepiante cifra do 40% de desemprego xuvenil, quen pense que o movimento 15M e o malestar de amplas camadas da sociedade é flor dun día e que pode seguir vivindo opiparamente a conta dos contribuintes quizá se esté trabucando.

E esta equivocación pódenos sair moi cara a todos, se a partitocracia latina de PP e PSOE non se convirte, mediante a reforma das regras de xogo político, nunha democracia homologable coas de centro ou norte de Europa, podemos estar na antesala dun perigoso fenómeno de polarización de consecuencias imprevisibles, no debate dos orzamentos os deputados cataláns tiveron que entran en helicoptero ou en furgonetas policiais ao Parlament e os que entraron polos seus medios foron agredidos ou insultados, incluindo os de ICV,  antes na mesma cidade houbo fortes desmáns policiais mesmo cunha vítima mortal contra os acampados que en absoluto xustifica as agresións aos parlamentarios, e isto pode ser só o inicio.

Non seria intelixente nin honesto deixar que se acumulase ainda máis frustración na mocidade porque iso pode abrir un proceso espiral de radicalización na sociedade e non fai falta ser un gurú para darse conta de que o goberno de España estará a máis tardar en dez meses nas mans do conservadorismo de tics autoritarios do PP e que a contestación na rua estará nas mans de grupos da estrema esquerda, en definitiva un escenario moi preocupante que pode xerar un dinámica de acción-reacción entre “as duas Españas” no que a dereita conservadora e a esquerda marxista extraparlamentaria (IU, ERC ou BNG están moi cómodos como para apostar por vias rupturistas) comecen unha espiral de enfrentamento que se sabe por onde comeza pero non por onde acaba.

No medio permaneceremos os liberais, desprezados polas duas almas intolerantes que dominan a política deste País e que nos últimos trinta anos estiveron tranquilas pola vontade de concordia provocado polo trauma da Guerra Civil e da posterior ditadura franquista, a debilidade do liberalismo é, como se demostrou na II República, a debilidade da democracia española e o mellor caldo de cultivo para que as duas Españas volten a armala gorda se a UE non o remedia.


Duas son as vias que podemos percorrer no futuro, en primeiro lugar, a vía cara a que apunta o incipiente fenómeno de polarización, a do populismo de esquerdas e dereitas, e en segundo lugar a vía do liberalismo. A vía populista de esquerdas ou dereitas achéganos a sudamérica e aos trazos culturais latinos; o autoritarismo, a falta de responsabilidade individual, e a falta de cultura democrática, mentres que a via liberal achegarianos ao centro ou o norte de Europa e aos trazos culturais anglosaxóns, e ao binomio conceptual que mellor define este modelo; liberdade-responsabilidade, a pelota está no tellado da partitocracia PP-PSOE, ou se toman en serio o que está comezando a pasar e homologan as regras de xogo políticas de España ás dunha democracia liberal europea ou comezaremos a cair pola costa abaixo do populismo que só provocará máis pobreza, máis violencia, máis autoritarismo, máis corrupción e máis irresponsabilidade.