Angrois, a estratexia manipuladora do Estado

O Estado ten unha enorme habilidade propagandística, sabe como dirixir a axenda informativa para minimizar os custos políticos distraendo a atención daqueles elementos que levarian a exixirlles responsabilidades.

Ademáis de habilidade os gobernantes dispoñen de moitos cartos, son cartos, que coerción mediante, pasan de ser alleos a ser de manexo propio, son cartos sustraidos a cidadáns e empresas sen contar co consentimento destes, é dicir, son cartos confiscados por medios coactivos, pese a haber, en amplos sectores da cidadanía, pouca confianza e fé na eficiencia da administración pública cando se trata de resolver un problema, todos temos moi claro que a Facenda é tremendamente eficaz para facernos cumprir unhas obrigacións fiscais fixadas unilateralmente polo Estado.

Entre outras cousas eses cartos permitenlles manter medios de comunicación públicos que están controlados polos respectivos gobernos, ainda que tratan e tratarán de vendelos como un “servizo público” en realidade están ao servizo do poder, son medios de propaganda que pagamos os contribuintes e cuxo fin último e controlar a opinión e o pensamento dos propios contribuintes, é tremenda a inmoralidade subxacente a que nos obriguen a pagar unhas ferramentas comunicativas que contribuen a manter o control do poder político sobre a cidadanía para garantir, entre outras cousas, a perpetuación do sistema.

Pois ben, despois do acidente de tren en Santiago, o Estado puxo á sua maquinaria propagandística a traballar e non a puxo para esclarecer as causas do acidente, caese quen caese, que é o que debería facer se fose certo esa trola tan repetida de que o Estado se preocupa polo benestar dos cidadans, senón que a puxo a traballar para minimizar o custo político do acidente, procurando en realidade, o benestar das persoas que ocupan os postos relevantes do Estado e a proteción dos xerifaltes políticos que de poideran ver salpicados polo acidente, inicialmente, medios públicos e algúns privados subsidiados puxeron o acento en responsabilizar do acidente exclusivamente ao condutor. 

Posteriormente e cando grazas a algúns medios privados e a internet a realidade das graves carencias da via en materia de seguranza foron saindo á luz e cobrando forza o Estado puxo os seus esforzos en distraer a atención utilizando políticamente aos viciños de Angrois, que se novo torreiro da festa, que se homenaxe no concello, que se os “herois de Angrois” para riba e os “herois de Angrois” para abaixo. Como os propios viciños dixeron ninguén se lembrou de eles ata que comezaron a ser útiles, útiles para distraer a atención. 

É obvio que hai que estar agradecido aos viciños de Angrois, eu, que perdin á miña nai no acidente, estouno, é digna de louvar a sua solidariedade, unha solidariedade de verdade, a solidariedade ou é voluntaria ou non é e consiste en dar algo dun mesmo voluntariamente para axudar aos demáis, non hai solidariedade se hai coerción como medio, non hai solidariedade nas accións do Estado financiadas con diñeiro dos demais, si a houbo nos viciños de Angrois. 

Na frente política ninguén nos explica porque o que nos venderon ata a saciedade como “el AVE gallego” ao dia seguinte do acidente non era considerado como AVE por aqueles que insistiron en que xa había AVE na liña Ourense-Santiago e trataron de vendelo como un favor a Galicia, hai que ter unha capacidade de manipulación espectacular para lograr vender con éxito, como un favor propio o que pagan os demais. Ademáis de protexer aos gobernantes, cumpría protexer para devolverlles favores ás empresas implicadas no sector ferroviario, que, como se ven obrigadas a facer a inmensa maioria das empresas cuxo traballo depende do sector público, sobornan aos gobernantes, e financian aos seus partidos. 

Mentres tanto e na frente xudicial, o goberno, através da fiscalia, lembremos que a fiscalia é un organo xerárquico controlado politicamente, está insistindo en que ADIF e os seus directivos implicados non deberían estar imputados, e non é que pense a fiscalía que hai responsabilidade noutra instancia gobernamental, non, non cree que ninguén sexa responsable de que o punto máis perigoso do percorrido non contase co sistema de seguranza ERMTS, que tería evitado o acidente. Podemos estar tranquilos, o Estado, através da fiscalia, vela por nós. 

Na frente parlamentaria PP e PSOE protexeronse mutuamente, todos están de acordo en non asumir responsabilidades por esa inauguración express que José Blanco quixo facer antes de que acabase o seu mandato e que moi plausiblemente estivo na orixe da grave chapuzada de non dotar á via das medidas de seguranza necesarias, en xusta reciprocidade, tampouco o PSOE foi nada duro preguntando porqué o punto máis perigoso do percorrido era precisamente o que non contaba co sistema de seguranza necesario. O silencio complice chámase Omertá, os mafiosos saben que é crucial para se protexeren.


Requiem polas caixas?

Nestes dias nos que semella que a presenza do Estado español através do FROB como detentador da maioria dos dereitos de propiedade de Nova Galicia Banco se achegan ao seu fin, acho que compre profundizar e sistematizar unha serie de ideas que teño expresado en intervencións miñas na tertulia televisiva ViaV á que teño o pracer de ser convidado.

Méndez, Gayoso, Feijoo, Varela e Pego no parto da caixa fusionada

Teño insistido en varias ocasións no meu desacordo co rescate da banca (caixas) quebrada feita con cargo aos fondos públicos, frente ao bail-out ou rescate polos contribuintes, os liberais temos defendido o bail-in, ou un rescate asumido polos acredores da banca en apuros, é dicir os detentores de débeda pasarian a ser os propietarios da entidade. Mesmo teria sido preferible a quebra e liquidación das entidades financeiras doentes que a solución actual, que supón un enorme esforzo para os contribuintes con moi poucos resultados, xa que a banca doente, continua doente e supondo un freo para o saneamento e reaxuste da economía despois do estoupido da bolla inmobiliaria. 

De terse adoptado o bail-in ou mesmo a quebra, hoxe teriamos no lugar das entidades zombies outras entidades sáns ocupando o seu lugar e sen supor unha enorme lousa para a economía do pais. Naturalmente, cos bimbios que hai non se podía agardar outra cousa, optouse polo bail-out por razóns políticas, os mesmos que levaron á quebra á inmensa maioría das caixas españolas, os partidos e sindicatos que as controlaban e se beneficiaban dos seus favores, son os que nos dixeron que eran “demasiado grandes para cair” unha tomadura de pelo máis se vemos como se optou por ir xuntando todas as caixas en malas condicións, é dicir aumentando o seu tamaño en lugar de proceder á liquidación polos menos das pequenas, lembremos que en Bankia hai sete caixas de aforros fusionadas, caixas afins ao PP, fusionadas co claro obxectivo de que o novo banco sexa tamén próximo ao PP.

No estado mais anticapitalista de Europa (España éo, segundo un recente estudio da Fundación BBVA), compre insistir para deixar claras algunhas evidencias que algúns teiman en negar, son as caixas e bancos ligados a estas (Banco Gallego ou Banco de Valencia) e non bancos cotizados os que, decisión política mediante, foron rescatados polos contribuintes, é dicir, o problema non foi creado polas entidades con propietarios privados, con accionistas, senón por grande parte (hai excepcións como a das caixas bascas) da banca pública ou semi-pública, que estaba controlada (consellos de administración) e supervisada (Banco de España) pola clase política española, moi destacadamente PP e PSOE.

Foron os criterios de xestión políticos adoptados, como consecuencia da falta de definición dos dereitos de propiedade privada das caixas as que as levaron á quebra, sempre poño o mesmo exemplo, ainda que a partir del poderemos xeneralizar sen temor a ser inxustos, o ex-alcalde de Tui, promotor inmobiliario, recibiu un crédito que agora non é capaz de devolver, de 44 millóns de euros de caixas próximas ao PP (Caixanova, Caja Madrid e Caja del Mediterraneo), non é casualidade que un alcalde do PP soubese que nas caixas sería mellor tratado e que o seria por cuestións políticas e non, desde logo, estritamente financeiras e/ou económicas. 

A pesar de que moitos, especialmente os que se beneficiaban inxustamente delas, seguen atrapados nun requiem polas caixas, e continuan cantando as suas louvanzas, a realidade é teimosa e demostra que estas malversaron o aforro dos galegos, incluindo o da maior parte dos preferentistas, multipliquen vostedes o acontecido co ex-rexedor de Tui e saberán porqué as caixas malversaron o aforro dos depositantes, teñen dificultades para devolver o que pediron prestado no interbancario e acabaron na quebra técnica. 

Unha vez que chegamos á situación actual, e referindose especialmente a NGB, que é o que se pode e debe facer?, pois organizar unha poxa aberta e vender as entidades ao mellor postor, e hai que venderllo ao mellor postor porque é o máis xusto e porque se non se lle vende ao mellor postor seremos os contribuintes os que paguemos a diferenza através de novos rescates (impostos) e novas axudas (impostos), e se o mellor postor son investidores internacionais, mellor que mellor.

Son claras as vantaxes da entrada dun investidor internacional en NGB, en primeiro lugar representaria a atracción de capital estranxeiro, algo que sempre é unha boa nova e do que Galicia está moi necesitada, o inferno fiscal creado polo PP e a inseguranza xurídica non axudan, en segundo lugar diminuiría a capacidade de intervención dos políticos españois sobre a entidade en cuestión, en terceiro lugar permitiría o mantemento en Galicia da estrutura central de NGB con todo o valor engadido que isto implica derivado da permanencia de persoal cualificado e portanto ben remunerado cá e en cuarto lugar teriamos un mercado financeiro máis competitivo, e non tan concentrado como no caso da adquisición de NGB por parte dun grande banco español.

O que precisan as familias e as empresas galegas non é que os políticos galegos teñan un chiringo financeiro através do que poder desviar diñeiro cara os seus intereses políticos e empresariais senón un mercado financeiro competitivo, o menos concentrado posible, sen inxerencias políticas e que aplique criterios extrictamente económicos na concesión de crédito e no resto das suas decisións. Cando escoito aos políticos intervencionistas que monopolizan o parlamento galego falar da desexable galeguidade das caixas sei que o que realmente lles preocupa é conservar unha entidade que lles siga dando barra libre de crédito aos seus partidos, ás institucións que gobernan e ás empresas privadas dalgúns deles que nun mercado libre non poderían aceder ao mesmo crédito en cantidade e xuro.

Por moito que algúns o ignoren os recursos e o aforro son limitados e portanto o crédito tamén, se o crédito se asigna con criterios políticos e non económicos, ao final teremos un pais máis pobre por non ter asignado o aforro con eficiencia. Hoxe Galicia é máis pobre como consecuencia da dinámica política seguida nas suas  actuacións polas caixas de aforro, de termos contado cun mercado bancario menos intervido e  exclusivamente en mans privadas hoxe non estariamos falando da fraudulenta comisión das caixas no Parlamento de Galicia, nen do problema dos preferentistas, nen de millonarios rescates pagados polos contribuintes.


Entrevista en Radio Tui do 10/06/2013

Eis o audio da entrevista onde falei dos orzamentos do concello e fixen balance da situación municipal.





Entrevista a @dlacalle e tertulia en @programaviav 28/05/2013

Entrevista a Daniel Lacalle. Interveño do minuto 40:56 ao 44:50 Interveño do minuto 4:51 ao 6:25

Presentación de #NosotrosLosMercados na #Coruña

O vindeiro sábado día 25 de maio, a GALIDEM  organiza na Fundación Barrié da Coruña a presentación (vinculo ao evento no facebook) do recente exito editorial titulado "Nosotros, los mercados" libro publicado por Deusto Ediciones e que leva xa varias semanas entre os dez máis vendidos en España dentro da categoría de "non ficción".

                    Daniel Lacalle                         Capa de "Nosotros, los mercados"


Como di a sinopse "en este libro, el autor defiende con pasión la honestidad, la seriedad y por encima de todo la función esencial e insustituible que desempeñan los operadores financieros en la economía actual. Por el camino se perfila un diagnóstico de la crisis que seguramente no será el más complaciente, pero que ofrece una salida esperanzadora y fiable a nuestros problemas actuales"

O autor é Daniel Lacalle;  (Madrid, 1967) es economista y gestor de fondos de inversión. casado y con tres hijos, reside en Londres. Licenciado en Ciencias Empresariales por la Universidad de Madrid, posee el título de analista financiero internacional CIIA (Certified International Investment Analyst) y postgrado por el IESE (Universidad de Navarra).

Su carrera en gestión de carteras e inversión comenzó en el hedge fund Citadel, en Estados Unidos y londres, y continuó en Ecofin Limited, abarcando renta variable, fija, capital de riesgo y materias primas. Ha sido votado durante cinco años consecutivos en el Top 3 de los mejores gestores del Extel  Survey, el ranking de Thompson Reuters, en las categorías general, petróleo y eléctricas.

Previamente a su etapa como gestor, trabajó como analista financiero en ABN Amro (hoy RBS), y llevó a cabo distintas responsabilidades en repsol y Enagas, donde recibió el premio a la mejor OPV (IR Awards 2002).

Daniel Lacalle escribe una columna semanal en El Confidencial, y colabora habitualmente en la CNBC, The Commentator y The Wall Street Journal.

Para rematar deixovos unha entrevista na que Daniel é preguntado polo libro que vai presentar na Coruña, non faltes!!



Discusión con F. Díaz Villanueva sobre as causas do "éxito económico" de Madrid

Onte en twitter tiven un intercambio de opinións con Fernando Díaz Villanueva (@diazvillanueva) sobre as causas do éxito económico de Madrid, eu defendo a tese do peso fundamental dunha capitalidade xacobina, nomeadamente no referido ás infraestruturas de transportes, para explicar o éxito económico de Madrid, mentres Diaz Villanueva di que Madrid debe o seu éxito económico a que teñen "mentalidad abierta" e non son "nada aldeanos", semella que non resultou agradable a un liberal ler a tese de que Madrid debía o seu éxito ao Estado, no debate interveu por alusións Germà Bel (@gebelque) autor do imprescindible "España, capital París" que achegou nun tweet un artigo do profesor da Complutense, José Luis García Delgado titulado "Madrid, capital económica" e finalmente terciou en defensa de Díaz Villanueva un twitteiro madrileño alcumado "El recio liberal" ‏(@C3RV4NTE5).

@diazvillanueva: Los madrileños queremos la independencia fiscal del resto de España, y a ser posible que se lleven de aquí al Gobierno cuanto antes.
‏@carlosvpadin: menos lobos, Madrid sin gobierno y sin todo lo que el gobierno comporta seria como Valladolid, o como Soria.
@diazvillanueva:  je je, igualito, por eso más de dos tercios del Ibex están aquí.
@carlosvpadin: solo hay tres que no dependen del BOE; DIA, GRIFOLS e INDITEX.
@carlosvpadin: el resto; constructoras, energeticas y banca. Sectores ultraintervenidos por el Estado.
‏@diazvillanueva: claro, por eso Madrid es líder en creación de empresas, capital suscrito y capitalización media, pero sólo después de Tuy.
‏@carlosvpadin: la macrocefalia madrileña es fruto del Estado, Barajas, la estructura radial de las comunicaciones, el corporatismo, etc
‏@carlosvpadin: Madrid era mas pequeña que Toledo y Valladolid antes de ser capital, el resto lo explica el Estado y sus sinergias
@diazvillanueva: ah, así que las 18.000 empresas creadas en Madrid en 2012 eran estatales. Ese dato no lo conocía.
@carlosvpadin: Madrid tiene un fuerte dinamismo privado que nunca hubiera existido sin la masa crítica generada alli por el Estado
@carlosvpadin: por no mencionar ventajas enormes de base estatal que atraen inversión privada, especialmente las comunicaciones.
@diazvillanueva: por eso empezó a crecer 400 años después de llegar la Corte. Cuanto daño han hecho las trolas de Germà Bel.
‏@carlosvpadin: no tienes una teoria distinta de la mia q explique el exito de Madrid VS estancamiento del resto de ciudades castellanas?
@diazvillanueva: menos impuestos, sociedad abierta, cero aldeanismo y atracción de talento. Justo lo contrario que Galiza y sus xilipolleces
@carlosvpadin: pocos argumentos, mucha prepotencia y muchas faltadas. Todo ello impropio de un liberal, sea de donde sea.
‏@C3RV4NTE5: Perdonad q me meta, pero creo que lo de los impuestos bajos, sociedad abierta, poco aldeanismo son argumentos
‏@carlosvpadin: en el mejor de los casos, argumentos muy flojitos. El mejor es el de los impuestos.
@carlosvpadin: las grandes ciudades son todas abiertas, Madrid es grande gracias a la capitalidad.
‏@C3RV4NTE5: Pues esos argumentos flojos son los que diferencian Singapur de Francia. Algo de peso tendrán.
Germà Bel ‏@gebelque: (dirigiéndose a @diazvillanueva) Quizás le interese leer pp 361-4 de artículo del profesor García Delgado Complutense) http://arbor.revistas.csic.es/index.php/arbor/article/view/888/895 
‏@carlosvpadin: el debate es sobre las causas que explican el exito economico de Madrid VS estancamiento resto de Castilla
@C3RV4NTE5:  Pero las diferencias son las mismas: ambiente cosmopolita pro-empresa o ambiente tradicional cerrado al exteri
@carlosvpadin: de acuerdo, pero eso se produce porque la capitalidad y la forma de ejercerla hacen crecer a Madrid.
‏@carlosvpadin: sin capitalidad jacobina no hubiera habido un Madrid exitoso economicamente.
‏@C3RV4NTE5: Algo tiene que ver, pero Barcelona no es la capital de España y durante décadas fue LA CIUDAD de España.
‏@carlosvpadin: es que no todas las ciudades deben su éxito al Estado. Vigo, la mayor de Galicia, no es ni capital de provincia.



Báltico (austeridade) VS Mediterráneo (endebedamento)


Esta crise económica convertida nunha verdadeira depresión ten un componente que fai que o dano que está a facer se agrave terriblemente, pode parecer unha obviedade pero penso que non se lle está a dar a importancia merecida ao factor da duración da crise, que xa vai para os seis anos.

Desde un punto de vista económico a prolongación da crise, do endebedamento, das subas de impostos e do desemprego están debilitando ás familias e ás empresas ata uns extremos que ademais de ser preocupantes hoxe poden traer nefastas consecuencias políticas mañá, e isto que está acontecendo no sul de Europa é consecuencia da estratexia seguida polos gobernos deses paises desde o inicio da crise, consistente en negala verbalmente no inicio e despois en tratar de impedir as suas consecuencias através da acción do Estado, através das políticas keynesianas de estímulo e de tratar de manter o gasto público a base de endebedamento e de subidas de impostos.

A débeda e as subas de impostos foi a opción escollida nos paises mediterraneos, pero non era a única opción disponible, había polo menos outra opción, a que adoptaron as repúblicas bálticas, que asumiron a crise e non trataron de impedir o reaxuste desde o Estado, senón que acompañaron desde o Estado o reaxuste que o mercado comezaría a facer de forma automática para compensar os desequilibrios xerados pola expansión crediticia creada pola Banca Central, no caso europeo, o BCE, lembremos, organo monopolístico que fixa o prezo, a calidade e a cantidade de diñeiro disponible e por tanto un organo claramente alleo ao funcionamento do que seria un mercado libre de oferta monetaria.

Pois ben, os bálticos foron austeros, especialmente Estonia, e os paises do sul non foron austeros; tan sinxelo como isto, xa que aumentaron a ritmos moi elevádos a sua débeda e iso pese a implementar subidas de impostos masivas entre as que destacaría o do goberno español do PP que no 2012 subíu ou creou vintesete impostos, o gráfico fala con claridade ao podermos comparar a percentaxe de débeda pública sobre o PIB de tres estado do sul (Italia, España e Portugal) e das tres repúblicas bálticas desde o comezo da crise, este gráfico mostra para quen o queira ver a crua realidade da inexistente austeridade dos paises do Meditarraneo, que xa partian no inicio da crise dun maior nivel de débeda e que desde o 2008 non fixeron máis que incrementala a un alto ritmo nun absoluto exercicio de irresponsabilidade.

Débeda governamental como percentaxe do PIB 2008-2012. Fonte Eurostat

Seguro que os dogmáticos do keynesianismo e do estatismo dirán que non é compatible austeridade con crecemento e con creación de emprego, é unha lástima (para eles) que os datos desmintan esa tese, os bálticos con verdadeira austeridade absorben o impacto da crise nun par de anos (2008-2009), é certo que o shock é moi forte, pero actuando na dirección e no momento adecuado logran pasar a cifras de crecemento xa no 2010 e con claridade aboluta no 2011 e sucesivos mentres que os paises do sul siguen languidecendo esperando a que o seu enfoque estatista e antimercado de gasto público, impostos e endebedamento dé uns resultados positivos que non acaban de chegar.


Evolución do PIB Bálticos VS Mediterraneos 2008-2013. Fonte Eurostat

E que podemos dicir en relación ao mantra repetido até a saciedade neste País de que austeridade e creación de emprego non son compatibles?, pois ben, parece que os datos demostran unha correlación exactamente no sentido contrario, e que o que non resulta compatible é a falta de austeridade que pratican o estados do sul coa creación de emprego, entre outras cousas, porque o Estado absorve grandísima parte do aforro disponible impedindo que as empresas se financien en boas condicións. No seguinte gráfico evolución dos datos de desemprego comparando máis unha vez aos mesmos paises, os datos son teimosos, os Estados que non se endebedan ao tolo son os que permiten ao sector privado crear emprego, contribuindo á sua vez ao equilibrio das contas públicas sen subas de impostos e sen débeda.

Evolución desemprego Bálticos VS Mediterraneos 2008-Feb 2013. Fonte Eurostat


Compre entender que a lei económica non pode ser domeñada pola política, por moito que eu convoque unha asemblea familiar na que se aprove por unanimidade deixar de pagar a hipoteca, o incumprimento dos contratos e dos compromisos libremente adquiridos non se pode acordar unilateralmente, cando se producen desaxustes o único que se pode e se debe facer é non pór impedimentos para que os reaxustes subseguintes e inevitables se produzan, se o que realmente queremos é evitar que unha crise provocada polos bancos centrais se convirta nunha depresión de imprevisibles consecuencias políticas e económicas.

Os bálticos saben moi ben o que é unha econonomía planificada, a que os mantivo na pobreza ate hai algo máis de vinte anos, e tamén saben que é o capitalismo o sistema económico que lles está permitindo progresar a pasos axigantados desde que se libraron do xugo da economía planificada sovietica, no sul de Europa as ideas anticapitalistas son dominantes no conxunto da sociedade, notandose pouca diferenza entre esquerda e dereita a este respeito, mentres o liberalismo é unha doutrina demonizada e con escasos apoios, segundo un recente estudio da Fundación BBVA no que se compara a dez paises da UE, España é o máis anticapitalista de todos eles, esa é a raiz dos nosos problemas, a mentalidade anticapitalista, antiliberal, estatista, amiguista e antimeritocrática.

Pero non se preocupen seguiremos escoitando aos apóstolos do malgasto dicindo duas enormes falsedades; que os paises do sul estamos sendo moi austeros e que os nosos problemas de falta de crecemento e de falta de xeración de emprego son debidos a esa suposta austeridade. E eu preguntome que futuro ten un Pais onde semellante patraña se repite como se fose lei unha e outra vez e con moi pouca oposición?  cara onde vai unha sociedade que basea as suas decisións e opinións nunha falsedade maiúscula?.



#soberaniagz

Onte asistín na facultade de Ciencias Políticas a unha palestra organizada polos Comites, para que non estea familiarizado coa vida estudantil, os Comités son o sindicato afin ao BNG, especialmente ao partido marxista-leninista que controla o BNG, a UPG.

A palestra trataba sobre a soberanía de Galicia; os convidados pertenciamos a partidos galegos, cinco de esquerdas (BNG, Anova, CXG, Nos-UP  e Causa Galiza) e un liberal (Converxencia 21). Decidin acudir porque unha organización política como a nosa non debe perder nengunha oportunidade de expresar as suas ideas mesmo sabendo que o partido se xogaba a domicilio e cun arbitro moi caseiro.

Comecei a miña primeira intervención agradecendo o convite e explicando a secesión desde un enfoque liberal, pero na segunda quenda quixen aproveitar para contrastar as grandes diferenzas entre o modelo socialista representado e defendido polos demáis e o modelo liberal. 

Mentres a maioria do resto de participantes presentaban a soberania como remedio de santo para todos os males eu manifestei que a soberanía per se non é garantía de nada, levei ao debate un listado cos vinte primeiros paises do mundo en PIB/per capita, moitos son pequenos, mesmo máis pequenos que Galicia, pero, salvo as monarquias petroleiras do golfo pérsico, todos teñen en común un elevado índice de liberdade económica, é dicir, unha aposta clara polo capitalismo como forma de organizar a produción.


Indice de liberdade económica Ranking PIB/per capita Estado Poboación
27 22  Iceland 320.060
- 7  Brunei 393.162
13 1  Luxembourg 524.900
19 3  Macau 568.700
25 2  Qatar 1.757.540
71 6  Kuwait 3.582.054
9 14  Ireland 4.588.252
40 5  Norway 5.067.600
2 4  Singapore 5.312.400
17 21  Finland 5.429.850
11 16  Denmark 5.599.665
1 9  Hong Kong 7.136.300
5 8  Switzerland 8.014.000
35 11  United Arab Emirates 8.264.070
28 13  Austria 8.458.023
21 15  Sweden 9.551.781
38 20  Belgium 11.139.292
15 12  Netherlands 16.775.273
3 18  Australia 22.897.392
6 17  Canada 35.002.447
26 19  Germany 81.923.000
10 10  United States 315.286.000


Logo dixen que Corea do Norte era soberana e non había liberdade, habia desnutrición infantil e pobreza mentras se gastan en armas case todos os escasos recursos do Páis, tamén dixen que de noite non se via luces en todo o País desde o espazo e que non era por ecoloxismo, e isto contrasteino co exemplo de que Suiza era soberana e que resultaba un lugar onde as persoas podian desenvolver unha vida moitísimo máis satistactoria. 

Non hai luz en Corea do Norte e non é por ecoloxismo

Deume a impresión que isto xerou grande incomodidade, pero non foi o único comentario meu que a causou; posteriormente argumentei que o liberalismo encaixaba mellor que o socialismo na defensa dos pequenos Estados e especialmente dun hipotético Estado galego, e isto por varios motivos; os pequenos Estados son por pura necesidade moito máis abertos xa que non posuen no seu interior todos os recursos e teñen que apostar polo comercio, polo intercambio pacífico de bens e servizos, e iso fomenta a sua prosperidade e tamén a paz, xa que o comercio internacional ao crear lazos de interdependencia desincentiva as guerras. 

Tamén dixen que Castelao era librecambista e que se queixaba do proteccionismo español que obrigaba aos gandeiros galegos a comprar cereal castelán e tecidos cataláns, no canto de poder comprar os tecidos e os cereais máis baratos a ingleses e americanos, respectivamente, o balbordo subíu, cuestionar a apropiación indebida que os marxistas galegos fan de Castelao é xa unha heresía intolerable.

As propostas socialistas máis próximas á autarquia condenan a todos os paises á pobreza pero especialmente aos paises pequenos, os paises autárquicos ao non comerciar buscan ampliar os seus recursos mediante a guerra, as analoxias "comercio=tendencia á paz" e "autarquia= tendencia á guerra", non resultaron agradables de escoitar para os marxistas. Relacionado directamente con isto tamén dixen que a globalización estaba permitindo un proceso de converxencia entre paises ricos e pobres sen precedentes, supoño que molesta que aos "campeóns autonomeados da solidariedade" se lles faga ver as facetas claramente insolidarias da sua ideoloxía como a crítica á globalización, a defensa do proteccionismo ou dos subsidios agrícolas nos paises ricos que impiden o desenvolvemento do sector primario nos paises pobres.

A continuación puxen de manifesto a fonda contradición entre marxismo e galeguidade, poucos pobos no mundo hai máis apegados á propiedade privada que o pobo galego, importar unha ideoloxía que desrespeita a propiedade privada é ir frontalmente en contra da esencia da galeguidade, aos "autoproclamados campeóns da galeguidade" tampouco lles sentou nada ben esta opinión. 

Naturalmente dixen que calquera proceso de secesión pasa por unha decisión democrática do pobo e portanto non hai outro camiño defendible que o da persuasión e o convencemento através do discurso. No das vias democráticas concordaron todos ainda que o representante de Anova non descartou ter que coller os fusís, alí non o dixen pero ese enfoque democrático que din defender non encaixa con cánticos moi frecuentes nas manifestacións do 25 de xullo como o de "que queiran que non, Galiza é unha nación!". 

Critiquei que non tivese sido utilizado o referente de enorme éxito de Irlanda, un excelente exemplo dun pais próximo e pequeno, máis periférico que Galicia e que comparte cultura de raigame celta connosco, ainda que agora cuestionado polo resgate á banca pero que lembremos que continua superando ao Reino Unido en PIB/ per capita, algo absolutamente impensable hai 25 anos, non foi utilizado por un nacionalismo marxista que prefería falar de Irán, Venezuela e Cuba. E naturalmente con eses referentes non é doado persuadir ao pobo galego da necesidade da soberanía, outra verdade que incomodou foi que o o éxito de Irlanda debiase á politica de impostos baixos que atraiu grandes cantidades de investimento exterior.

Ante esta serie de argumentos non foron emitidos contraargumentos ao fondo do que eu dicia, simplemente se acusou ao liberalismo de estar asociado á homofobia, esquecendo que os dereitos humanos e a defensa das liberdades individuais foi unha creación liberal e que hai reximes comunistas, como o de Cuba, claramente homófobos. Pero o gordo veu cando o representante de NOS-UP, e ante a absoluta falta de argumentos, dixo que eu facía apoloxía do terrorismo e que merecía ser botado a patadas dalí, foi unha persoa do público quen dixo que esas ameazas eran intolerables, o moderador, calou, se cadra estaba de acordo. 

O totalitarismo non tolera que se cuestionen os seus dogmas e como son dogmas, tampouco saben como argumentalos e defendelos se non é coa ameaza e coa agresión. 


cartaz do evento