Empréndese, non molestar por favor

O mundo do emprendimento, aqueles que sosteñen coa xeración de riqueza que producen o País, temos que exixirlle ás administracións que simplemente deixen de molestar, é dicir, que tramiten con axilidade todos os elementos administrativos que dificultan o labor do emprendedor,  comezando polo calvario inicial para ter toda a papelada en regra para comezar a operar, como anédota significativa, obter de facenda o rexistro como operador intracomunitario, para poder realizar transaccións con outras empresas da UE demora dous meses.  Tamén se lle debe exixir á administración que pague o que debe aos empresarios e autónomos, e que comecen a cumprir as leis que eles mesmos promulgan, como a lei de morosidade.

O sector público na sua desesperación recadatoria e confiscatoria e da man do PP e o PSOE está afogando ao sector privado da economía con subas de impostos, coa sua morosidade, e co seu vantaxismo recadatorio, como no caso do IVA, é tal a voracidade e a ignorancia dos mecanismos de xeración de riqueza  dos que controlan o sector público que están afogando aos que lles dan de comer a eles, xa que é o sector privado o que xera a riqueza que os políticos despois usan para soster o estado de benestar e sobre todo, o benestar do estado, a custa dos demais, polo tanto se temos menos emprendedores, menos autónomos e menos empresas e como consecuencia, menos emprego, as contas cada vez van cadrar pior, o que non nos eximirá de escoitar aos apóstolos do verdadeiro pensamento único nos PIGS (Portugal, Italy, Greece and Spain) dicir que a solución pasa por un maior intervencionismo público, os apóstolos acreditan que o asasino é o médico.

Só nos pode tirar da crise un forte estourido de emprendemento, de iniciativas empresariais de todo tipo, é a única via para a creación de emprego sustentable, e a única via para sairmos desa situación mediante o único camiño viable, a xeración de riqueza, para iso o Estado debe deixar de molestar, é dicir, redimensionarse ao tamaño axustado á escasa riqueza que neste momento somos quen de crear, nomeadamente mediante un redeseño da administración que implique a supresión das deputacións, a concentración de concellos, a eliminación das delegacións do estado e CCAA, mais da metade das embaixadas, reducir o exército á metade do actual; mediante a  simplificación ao máximo toda a burocracia necesaria para emprender, a baixada de impostos e eliminación de subvencións que son fonte de corrupción e ineficiencia e fomentar a capitalización do desemprego por parte dos desempregados para financiar os seus proxectos. 

Pode ser dunha dramática inxenuidade crer que políticos intervencionistas (todos os que teñen poder nos PIGS) e burócratas se van decatar de que son o verdadeiro lastre deste País, pero a única solución aos nosos problemas económicos pasa precisamente porque se decaten ou porque fagamos politica e intelectualmente que se decaten, non vai ser tarefa fácil, a política está dominada por persoas que carecen desta visión na sua maioria por pertencer ao sector público, non son moitos deles conscientes de onde procede a xeración de riqueza que permite que puntualmente se lles ingrese a nómina todos os meses, pero tamén deberían decatarse senón, tarde ou cedo, tampouco haberá diñeiro para esas nóminas.

As virtudes da secesión

O divorcio político ou secesión, cuxa adopción sen trabas, suporia un mecanismo que contribuiría a unha orde internacional espontanea, máis pacífica, próspera e libre. Os liberais, ao contrario que estatistas ou socialistas, acreditamos que a unidade de soberanía é o individuo e portanto o individuo debe poder escoller con absoluta liberdade a forma na que se quere asociar políticamente, calquera grupo humano, con vontade de facelo, debe poder expresar plebiscitariamente a sua intención de se autoorganizar politicamente. 

Os Estados constituidos, son inimigos ferreños de case todas as liberdades, tamén claro, da liberdade que consiste en deixar de pertencer a ese Estado e isto é asi simplemente porque o Estado aspira á acumulación de poder;  non hai nos unionistas á forza interese algún en facilitar o entorno no que os individuos poidan prosperar, non é a procura do "progreso do pobo" o que os move a oporse ao dereito de secesión, senón, e ben polo contrario, o obxectivo de ter maior capacidade de oprimilos e de sugarlles o sangue através de todo tipo de limitacións á liberdade, á propiedade, e se for necesario, á vida. O razonamento estatista é: se perdemos poboación, perdemos capacidade de extracción coercitiva de recursos e portanto perdemos poder. Os liberais somos os únicos que o advertimos sempre, coidado coa acumulación de poder, sempre trae desgrazas, permitide que lembre a Lord Acton máis unha vez: "o poder corrompe e o poder absoluto, corrompe absolutamente" 

É unha obviedade que o norteamericano medio, polo feito de ser cidadán do Estado máis poderoso do mundo, non ten nengunha vantaxe real sobre o canadense ou dinamarqués medio, e o chinés medio non ten vantaxe algunha sobre o taiwanés medio grazas á abismal diferenza de poder dos seus respectivos Estados, os beneficiados da existencia dos grandes e poderosos Estados non son os cidadáns senón os políticos, desde logo Obama ten moitísimo máis poder que os primeiros ministros canadense ou dinamarqués, e Xi Jinping moito máis que o premier taiwanés, e isto é o que interesa aos políticos estatistas, a acumulación de poder para usala no seu beneficio, e no das oligarquias que os apoian a cambio de todo tipo de prebendas, pagadas con cargo ao suor dos minguantes sectores produtivos, no caso das sociedades ocidentais, no caso chinés ese poder usase de forma especialmente descarnada na opresión política. 

Ten acaso un mozo español unha situación máis favorable que un mozo luxemburgués ou maltés polo feito de ser o Estado español máis poderoso que os Estados maltés ou luxemburgués?. Vivemos mellor os tudenses con 20.000 dolares de PIB per capita que os de Liechestein polo feito de estar en España? Coitadiños os de Liechestein que teñen 158.000 dolares de PIB per capita. Un Tui ou unha eurocidade independente Tui-Valença con impostos baixos duplicaria o PIB per capita actual en poucos anos, desde un punto de vista liberal a secesión non ten que ter unha xustificación histórica, nen cultural, senón simplemente contar co respaldo das persoas que pretenden autorganizarse politicamente, respaldo que se pode organizar mediante un procedimento plebiscitario, en definitiva calquera secesión é lexitima de contar co apoio das persoas, a de Cataluña ou Galicia, pero tamén a de Barcelona ou Vigo.

Ao fin a pregunta é, achéganos algo bo que Rajoy, Zapatero ou un proxecto totalitario, como o de Podemos, sexan máis poderosos? Ou máis ben será o contrario, que canto máis poder teñen máis dano nos fan e farán?.



A vocabulario que emprega a oficialidade en España para negar a posibilidade da secesión é carpetovetónico, por non dicir autoritario e violento, como se pode dicir que unha unidade política é indisoluble? Como se pode dicir que o exército ten que garantir esa indisolubilidade? Coerción e violencia disfrazados dun legalismo positivista que non pode ser lexítimo cando se sustenta precisamente en furtar a liberdade aos individuos, e que non me veñan coa patraña do contrato social, eu non asinei en nengures e non coñezo a ninguén que o fixera, sí, houbo un referendum no 1978 no que ninguén menor, dos que hoxe teñen 54 anos puido votar, en todo caso isto non debe poder impedir a secesión dunha minoria, os direitos da maioria non poden ser ilimitados, supoño que todos concordaremos, por colocar un exemplo extremo pero moi didáctico, en que a persecución dos xudeos na Alemaña nazi non ten xustificación posible, pois ben, naquela altura esa persecusión estaba apoiada, ou ao menos consentida, por unha maioría dos alemáns. 

O direito de secesión ilimitado para aquelas comunidades humanas que teñan vontade de autoorganizarse politicamente crearía un mercado libre de Estados e desde logo multiplicidade deles, o que ten inúmeros beneficios, os Estados pequenos non poden recorrer á forza e portanto fomentan sempre a paz e o comercio, as interrelacións comerciais son o maior garante de paz xa que crean un xenuino interese en que ao cliente e fornecedor dun lle vaia ben, porén os grandes Estados dependen menos do comercio internacional e abusan, dentro e fóra das suas fronteiras do seu poder, se un Estado pequeno funciona mal é moito máis fácil fuxir del dirixíndose cara un lugar máis próspero facendo o que se chama votar cos pés, naturalmente nunha Europa digamos, con 300 Estados, poderá haber límites territoriais pero non fronteiras no sentido de restricións de paso, mesmo na hipótese da desaparición da UE, o custo para un pequeño pais de pechar as fronteiras sería inaceptable, só ditaduras socialistas teñen pretendido e posto en pratica isto para evitar que as persoas fuxan da sua violencia e miseria.

Este mercado libre cheo de pequenos estados e cidades-estado permitiría comparar moitos máis sistemas de gobernación, xa se ten argumentado que foi a descentralización política europea na alta Idade Media a que explicou o éxito europeo en comparación coa centralización dos imperios asiáticos. As evidencias son esmagantes, a liberdade económica é unha base fundamental para a prosperidade, pero hai máis factores, como os arranxos institucionais, cantos máis Estados máis facilidade para a comparación e para determinar o que funciona ou o que non, ainda que moitos seguirian dando a entender con subterfuxios, non se atreven a dicilo claramente, que Cuba ou Corea do Norte son sociedades "mellores" que Suiza ou Nova Zelanda.

Naturalmente este escenario seria un pesadelo para socialistas, nacionalistas esencialistas e estatistas de todas as pelaxes, pensarán os Montoros do mundo; non podo subir moito os impostos que liscan!, pensarán os Gallardóns do mundo, non podo restrinxir moito as suas liberdades civís que liscan!, pensarán todos eles; non podo regular todos e cada un dos aspectos das suas vidas que liscan!, etc, etc. A multiplicación de Estados debilita ao Estado e fortalece ao individuo, dificulta a coerción e fai florecer a liberdade, dai que a oligarquia se preocupe moito e se asegure de que vexamos a secesión como algo abdominable cando en realidade ten un maravilloso virtuosismo, como en calquera aspecto da liberdade, ténsenos feito crer que a liberdade é ruin!

Afortunadamente, e en contra do que di xente coa mentalidade propia dun burócrata decimonónico, como Mariano Rajoy, os tempos son favorables á secesión, a tendencia é clarísima desde primeiros do século XIX até hoxe, desde aquela o número de paises independentes ten pasado de arredor dos cen a máis de douscentos, é dicir teñense duplicado nun século mentres que non temos visto anexións e só reunificacións libres e voluntarias, e portanto completamente lexítimas, como a de Alemaña.

O nacionalismo e o imperialismo son os grandes inimigos do dereito liberal de secesión, o nacionalismo esencialista cre que os dereitos residen na nación como se esta fose unha entidade abstracta allea, ao menos dalgunha forma, aos individuos. Para un nacionalista ver a sua nación dividida é tan doloroso como unha amputación e considera que en defensa do absurdo dogma da indivisibilidade calquera acción coercitiva está xustificada, e olliño, tanto os de Bildu que consideran que teñen dereitos sobre Iparralde ou Nafarroa á marxe da vontade dos seus cidadáns, como os do PP, PSOE, UPyD ou VOX que cren que Cataluña ten que ser española ainda que non o desexen os cataláns, porque iso do “no nacionalismo” referido aos partidos que defenden a indivisibilidade de España non deixa de ser unha burda manipulación semántica máis. 

A extensión do dereito de secesión debe ter como único límite a vontade das persoas, a multiplicación de novos estados implicaría o debilitamento da capacidade de coerción e roubo político e o predominio do mercado o que contribuiría decisivamente un mundo máis libre, máis xusto, máis pacífico e máis próspero e non son o único que o creo http://athousandnations.com/ 





Debemos?

O excelente e, para propios e extraños, sorprendente resultado de Podemos nas recentes eleccións europeas está a levantar poeira, as eleccións europeas trasladaron, por primeira vez de forma tan manifesta, o fondo descontente de amplas camadas da poboación, coa situación económica e política  xerada ou manifestada como consecuencia da crise que comezou no xa lonxano 2008. 

Podemos logrou galvanizar unha parte significativa da insatisfacción coa situación político-económica, os ingredientes da receita; a credibilidade conferida pola desvinculación total co pasado e presente que se critica, a presenza mediática, en medios do stablishment dun lider con boas dotes de comunicador e sobretodo un discurso que fai sentir moi cómodos aos indignados, no sentido quinceemesco da palabra, é dicir, un relato que culpa de todo, sen matices, á banca e ao poder político e exime de toda responsabilidade ao "pobo español”, incluindo por exemplo, ao que asinou voluntariamente un crédito hipotecario que consumia unha porcentaxe moi elevada da sua renda ou ao que votou repetidamente a PP e PSOE.

Por suposto nese discurso ocultanse bastantes verdades, non lles escoitamos afirmar que a banca que quebrou era a banca pública, as caixas de aforros, onde se tomaban as decisóns con criterio político e non con criterio económico, que precisaron ser rescatadas as entidades que non eran de propiedade privada,  aquelas onde mandaban os partidos e os sindicatos. 

O discurso de Podemos é un discurso populista que promete o paraiso como se a riqueza estivese dada e unha redistribución agresiva e confiscatoria como a que propoñen en Podemos non afectase á riqueza total que unha sociedade é capaz de xerar ou de conservar, en definitiva o paraiso “podemista” consistiria en ter casa sen pagala (non é necesario pagar a hipoteca), traballar menos (35 horas) e gañar mais (aumento do salario mínimo) e xubilarse máis novo (60 anos) cun aumento de pensión (equiparación ao salario mínimo), desde logo un mundo caralludo, é unha lástima que sexa un obxectivo non só irrealizable senón un fin, cuxa mera persecución nos levaría pola vía rápida á máis ferinte das miserias. 

Prometen a renda básica universal, pero non din que consumiría o 30% do PIB, prometen xubilación aos sesenta, pero non din que co sistema de reparto non habería forma de financiala, a non ser que a cuantia fose moi significativamente rebaixada, prometen aumentos de salarios traballando menos horas, obviando que os salarios dependen da produtividade, e por suposto pretenden financiar todo isto implementando políticas fiscais que persigan aos ricos, fixando un salario máximo legal e obviando que con menos ricos hai menos investimento, con menos investimento, hai menos produtividade e con menos produtividade ou ben baixan os salarios ou ben aumenta o desemprego.

A pesar de todo isto si hai unha parte do discurso de Podemos coa que de feito concordamos os liberal-libertarios, co diagnóstico da podredume do sistema político actual, efectivamente estamos en mans dunha cleptocracia estatal que se nutre coercitivamente dos que neste pais ainda producen riqueza e teñen a mala fortuna de non pertencer a un lobby que influa e financie aos partidos do statu quo, porque os lobbies si que gozan de privilexios de todo tipo, os tipos efectivos do imposto de sociedades das grandes empresas rondan o 5% mentres as pemes teñen que pagar o 30%, notarios e rexistradores enriquecense inxustamente empobrecendo aos seus clientes forzosos grazas ao oligopolio legal creado polo Estado, e un longo etc de privilexiados que logran captar rendas inxustamente grazas á sua proximidade ao poder político.

E claro, Rajoy diranos que eles son os que gañan as eleccións e ten razón, pero como as gañan? É lexítimo o poder que se gaña cunha lei eleitoral tramposa en case todos os seus aspectos e que favorece descaradamente ao statu quo? É lexitimo o poder daqueles que deciden autofinanciarse por vias de subvención pública e de comisións das adxudicacións da grande maioria de adxudicacións da administración  pública? É lexitimo un poder blindado xudicialmente mediante aforamento e cun poder xudicial controlado políticamente mediante o nomeamento político do TC e do CXPX que á sua vez controla as altas instancias xudiciais? É lexítimo un poder que compra con diñeiro dos contribuintes a vontade dos medios de comunicación privados, que se carga directores críticos e que manipula directamente os medios públicos?. 

A diverxencia profunda que eu teño con Podemos non está no diagnóstico da situación política (sí no da económica), está no tratamento, Podemos receitalle a un obeso que non faga deporte e que inxira a maior cantidade posible de gordura, eu receitolle verduras e exercicio, polo menos moderado, Podemos e a esquerda en xeral acreditan que aumentando o poder do Estado van subsanar uns problemas que teñen a sua orixe e causa precisamente no xa enorme poder que acumula o Estado e cren nisto porque pensan que eles son diferentes e mellores, cren que son eticamente superiores sen decatarse de que a acumulación de poder é a causa dos nosos problemas, e que como xa advertiu no seu día Lord Acton, "o poder corrompe e o poder absoluto corrompe absolutamente", e non só aos de dereitas.

Pablo Iglesias e os seus obvian que foi a natureza pública das caixas o que as levou á quebra, obvian ou descoñecen que a expansión crediticia que provocou a burbulla e o estourido posterior tivo a sua orixe nun ente público, o BCE e non en ningún especulador abutre, obvian que a electricidade en España é das máis caras de Europa polo elevado grao de intervención pública no sector, obvian que a corrupción e a inxustiza concentrase naqueles sectores da economia máis regulados e máis intervidos polo poder político. 

A esquerda radical tamén esquece que en todos e cada un dos casos que se poden observar viaxando no tempo ou no espazo podemos constatar que os lugares nos que se implementaron as receitas de máis Estado e menos mercado que eles propoñen, acaban sendo indefectiblemente lugares máis pobres, máis inxustos e desde logo, moitísimo máis corruptos, ainda que é certo que son lugares máis igualitarios, todos están na miseria salvo a nomenklatura estatal. 

A irrupción de Podemos xera dous tipos de preocupación moi distinta, a do sistema cleptócrata de PP e PSOE que se sinte seriamente ameazado e ve perigar o seu chiringo e os seus intereses espurios e en segundo lugar a preocupación responsable dos liberais, que sabemos que coa aplicación do recetario de Podemos ou de IU acabariamos todos, menos os dirixentes deses partidos, na miseria. 

As propostas de Podemos implican a destrución da liberdade e da responsabilidade individual, e sinalan o camiño de servidume do que nos falou Hayek, só a liberdade económica garante as oportunidades para a prosperidade económica, só a liberdade, a responsabilidade e a ausencia de privilexios de todo tipo constituen as condicións para unha orde espontanea e unha sociedade próspera e xusta. 

Cal é entón a saida da crise e o camiño da prosperidade? Mais cleptocracia PP-PSOE? Podemos? a frente popular que propón Beiras? Pois non, as solucións están no liberalismo, as ideas da liberdade que permitiron o éxito europeo a partir do século XVIII pero moito me tempo que os europeos de hoxe, especialmente os do sul, buscan nas receitas facilonas e falsas do populismo as solucións á crise do consenso socialdemocrata, despois de decadas de adoutrinamento estatista, de fé cega no Estado, a incapacidade dos Estados para resolver todos os problemas, ademáis da miopia á hora de ver no estatismo per se o problema, non xera unha reacción liberal, senón unha reacción populista, estatista e con claros riscos de deriva totalitaria. 

Por poder claro que Podemos, non hai nada que nos impida cair nas gadoupas do populismo e do totalitarismo, o ascenso de opcións antiliberais como Syriza ou Amencer Dourado en Grecia, a Fronte Nacional na Franza ou Podemos en España testemuñano, ora ben, debemos?



Nick Clegg VS Nigel Farage

Con motivo da celebración das vindeiras elecións europeas, acabamos de ser testemuña de dous debates televisados no Reino Unido entre os líderes dos liberais demócratas (Libdem) e o Partido da Independencia do Reino Unido (UKIP), Nick Clegg e Nigel Farage respectivamente. 



Os dous debates xiran entorno ás opostas opinións de ambos partidos no que se refire á pertenza do Reino Unido á Unión Europea, frente ás opinións máis ambiguas ao respeito dos dous principais partidos do Reino Unido, os Conservadores e os Laboristas, tanto os Libdem como o UKIP manifestan opinións moi claras, pro pertenza á UE, o partido liderado polo viceprimeiro ministro, Nick Clegg e a favor da saida da UE, os de Nigel Farage.

Tratase dun debate cun interese que trascende ás illas británicas posto que reflicte duas correntes de opinión presentes en diversos graos en varios dos paises da UE, tanto nos ricos, onde partes, neste momento minoritarias da poboación, cren sair perxudicadas, como nos mediterraneos, onde correntes populistas nomeadamente de esquerdas, pero tamén de dereitas nalgún caso, responsabilizan á UE e ao pais máis influinte no seu seo, a Alemaña de Merkel, dos problemas económicos que están atravesando na beira do Mare Nostrum desde hai xa media ducia de anos.

É tamén un debate de especial interese intelectual para calquera liberal ou libertario, posto que non é doado identificar unha das posturas como a única liberal e a outra como claramente anti-liberal ainda que hai elementos, especialmente no discurso de Farage, tamén no de Clegg, que podemos calificar como contrarios ao liberalismo máis purista, nomeadamente, no caso do señor Farage, os tintes dun certo populismo nacionalista do seu discurso. 

Calquera liberal teme a concentración de poder e neste sentido a tendencia cara unha unión política europea cada vez maior poderia moi ben acabar por representar unha seria ameaza ás liberdades individuais, non se nos pode escapar que son indefectiblemente os Estados máis grandes e poderosos os que con maior contundencia agreden a liberdade individual dos seus cidadáns e os que sempre acaban por albergar ambicións imperialistas de cara a outros pobos de menor tamaño, neste sentido, comparto este temor con Nigel Farage pero el faino de forma incoherente, xa que aplicando este mesmo esquema de pensamento deberia apoiar a secesión de Escocia e calquera outra secesión dentro do Reino Unido, cousa que non fai!.

É dicir, a Farage parecelle ben desmembrar a UE e mal desmembrar o RU, nen Edimburgo, nen Bruxelas, o poder para Londres, o que nos permite clasificalo como un nacionalista clásico e non como un libertario, xa que se for a concentración de poder o que se teme, e a liberdade o que se ama, todas as secesións deben ser aplaudidas e o dereito de secesión debe ser universalizable a calquera grupo humano que o reclame plebiscitariamente. Farage ten mencionado a Rothbard no Parlamento Europeo, no que é deputado, pero seguramente non teña lido o seu artigo "Nations by consent: decomposing the nation-state" 

Outro elemento que alonxa a Farage do pensamento liberal e o achega ao nacionalismo de corte populista é un dos elementos centrais do seu discurso, o espantallo do "perigo da inmigración",  o pensamento liberal defende a liberdade total de movimento das persoas, a eliminación de barreiras, pero con suxeición aos dereitos de propiedade e evitando imáns como a extensión xeralizada dos beneficios do estado de benestar, é dicir, a aplicación da máxima "liberdade e responsabilidade", lonxe da hipocrisia socialista e estatista de pór concertinas nas fronteiras e despois pór o grito no ceo porque os inmigrantes ilegais poidan perder o aceso á sanidade. 

Hai, porén, no discurso de Farage elementos cos que non me podo deixar de identificar, a crítica á mentalidade fortemente regulatoria e intervencionista que predomina en Europa e como consecuencia en Bruxelas, ante o silencio de Clegg, Nigel Farage critica á eurocracia bruxelense que ainda non sabemos que nos achega de positivo. Concordo coa crítica aos tics imperialistas que se ven no ánimo intervencionista en asuntos externos doutros Estados, mesmo apoiando de forma máis ou menos explícita rebelións contra gobernos, desde logo moi criticables, pero que contaban co referendo democrático das suas cidadanías, como en Ukraina e Exipto. 

Acerta de cheo o representante do UKIP ao pór de manifesto a perda de competitividade do RU e da UE como consecuencia dos elevados custos enerxéticos que teñen a sua orixe na forte regulación medioambiental, os custos enerxéticos na UE duplican os dos EUA o que evidentemente ten repercusión moi forte en perda de competitividade e portanto en perda de poder adquisitivo e de emprego. Farage defende o fracking como alternativa enerxética e non podo deixar de concordar. Non é moi identificable co liberalismo sustraer do mercado e outorgar ao Estado mediante regulacións o camiño que debe seguir  a combinación de fontes enerxéticas que fornecen aos particulares e empresas, Clegg faino ao defender os subsidios ás renovábeis.

A UE ten un elemento moi positivo, a creación dun mercado común onde antes había mercados máis fragmentados, o fomento do comercio e a liberdade de movimento de todos os factores de produción através das fronteiras estatais non só é a fórmula comprovada para conquerir a maior prosperidade das persoas senón que tamén é a forma máis certa de protexerse contra o belicismo ao que acaba arrastrando a autarquía económica. Non obstante, e a medida que se poida ir producindo unha concentración de poder político ou a creación dun macro-estado europeo con enorme poder político o perigo para a liberdade e conseguintemente para a prosperidade é enorme. 

Coido que se trabuca Clegg ao atribuirlle á pertenza á UE un peso decisivo á hora de atrair investimento externo, ceteris paribus axuda estar na UE para atrair capitais pero ollo, un Reino Unido ou unha Cataluña fóra da UE lograrian atrair máis investimento externo que na actualidade se eliminasen regulacións medioambientais, laborais e se baixasen fortemente os impostos. Por exemplo Irlanda atrae investimento fundamentalmente pola sua fiscalidade atraente e non pola sua pertenza á UE. Estar na UE non é garantia nen de éxito nen de fracaso, depende doutros factores, non temos máis que ver como a uns lles vai mal dentro (Grecia) e fóra da UE (Servia) e a outros moi ben dentro (Alemaña) ou fóra (Suiza e Noruega). 

Por contraste con Ásia, o éxito histórico de Europa liderando á humanidade despois da Idade Media ten a sua orixe na sua fragmentación política e a sua relativa liberdade de movimento de mercadorias, capitais e persoas, este fenómeno está moi ben descrito na obra "The european miracle" de Eric L. Jones. O declive de Europa do que hoxe estamos a ser testemuñas producese porén nun contexto de burocratización, regulación e concentración de poder político.  

En resumo e como regra xeral a miña opinión persoal é, si á UE como espazo de liberdade económica, non á UE como espazo burocrático e de concentración de poder político. Non obstante e dito o anterior tamén é verdade que dadas as peculiaridades dos paises mediterraneos; indisciplina, populismo, corrupción, irresponsabilidade, antiliberalismo, etc non alcanzo a ver as vantaxes para estes dunha saida da UE ou do Euro, onde a convivencia con (e certo sometemento a) paises máis disciplinados, liberais e responsables sempre achega unha maisvalia.

Eis os videos dos dous debates: